Reiseblogg for Kristin og Martin

Heimreise!

2009-06-08T12:04:00.001-07:00

Daa var vi paa siste dagen, og inatt klokka 5 om morgenen gaar flyet fraa Buenos Aires, Argentina, til Sao Paolo. Framme klokka 7 om morgenen i Sao Paolo, Brasil, der maa vi vente heile dagen, fram til klokka 6 om kvelden, daa flyet gaar vidare til Frankfurt, Tyskland. Der kjem vi fram klokka 7-8 om morgenen, og maa nok engong vente heiile dagen, foer flyet gaar heim til Oslo, klokka 5 om ettermiddagen. Kjoeme endelig fram i Oslo klokka 7 om kvelden, den 10. og tek daa nattbussen heim! Haapar det gaar knirkefritt, og at Air France ikkje opplevar si andre store flyulykke dinne veka!

Siste stopp: Buenos Aires!

2009-06-05T20:31:00.000-07:00

Ei kjapp oppdatering:

No er vi til slutt komt til Buenos Aires, siste stopp paa turen. Ganske trist, paa ein maate, men litt deilig ogsaa. Vi er godt klare til aa komme heimatt ogsaa. Vi slappar av og nyter dagane, eter so mykje argentisk parilla (grillmat) og billig men god vin som mulig, og shoppar som galne for aa fylle opp dei 23 kg som SAS tillete paa siste flystrekninga. Maa inromme eg likar Buenos Aires mykje meir enn eg trudde eg kom til aa like det. Baade i gaar og idag leigde vi syklar fraa "la bicicleta naranja", den oransje sykkel, og dei var verkeleg skrikande oransje brelett-reklamesykla. Var litt nervevrak i begynnelsen, der vi svinga unna bilane som so og sei sikta paa deg i trafikken, men vi fekk etterkvart tekken paa det. Etter to dagar var vi rett og slett i eitt med trafikken, der vi bytta mellom bilreglane og fotgjengarreglane etter smak og behag. Fekk sett monge fine omraade og parkar ta byen, og hadde det veldig fint. Det er haust her no, so lauva helde paa aa dette av treda, og temperaturen er heilt perfekt! Besoekte for eksempel La Boca, ein bydel kjent for tango, kunst og knaesj fargar paa husa. Veldig fint. I dag har vi shoppa masse klede til Martin mm. I morgon blir det meir shopping pluss at vi skal besoeke ein beroemt gravplass her og sjaa eit tangoshow. Soendag blir ogsaa shopping, og kanskje eit museum eller to og rangling sida flyet gaar sein neste kveld. kjoeme til aa faa heilt grusom jet-lag i minst ei veke etterpa...Mandag er siste dagen her, samme natta gaar flyet vaara klokka 5. Blir ein looooong tur heimatt, bl.a. nesten 12 t. venting i Sao Paulo, og meir enn 6 t. i Tyskland. fe kjoepe nokre boeke foer vi stikke paa flyplassen...

Det var alt for no! Mest sansynleg siste innlegget, vi snakkast snart i Norge!

klem fraa Kristin (og Martin)

Heimreise 9. Juni, no i Asunción, Paraguay

2009-05-29T15:52:00.000-07:00

Daa naerma heimreisa seg med stormskritt, og gamle slitte fjellsko maa bytte plass med Paraguayske hengekoeye og Argentinske matekoppar.

Har no vaert nokre dagar i Paraguay, som er beroemt for fattigdom, korrupsjon og hengekoeye. Ingen veit korfor hengekoeye, men vi har i alle tilfelle kjoept ei stor og fin ei. Den tek halve sekken, og vi er begge veldig nervoese for Stein-saks-papir-kampen som avgjer ken som maa baere den.

Kan komme med ei kjapp oppdatering fraa der vi slapp i Bolivia. Dro til Brasil paa leiting etter elvebaat. Jo naermare vi kom jo meir optimistiske blei vi, alle sa det var raad aa finne. Naar vi endelig kom fram til Corumbá i Brasil, fekk pipen dog en anna lyd. Forrige baat gjekk for 12 aar sida, og sjoel om elvetransport fortsatt va mulig, og alle ivrige etter aa hjelpe, hadde vi ikkje tid nok til aa puttle meir med det. Det blei med buss til Paraguay, etter ei natt i Brasil.

Tilbrakte 3 netter i Asunciòn med Kristin si venninde, og hadde det meget kjekt. Paraguay bestaar av ei god blanding mellom grusomt rike, og grusomt fattige. Kjoepesentera og restaurantane i Asunciòn er finare en det meste vi har i Norge, men samtidig er plazaen full av folk som bur i telt, laga av svarte soeppelsekka.

Idag kom vi oss til Argentina, via grensa mellom Paraguay, Brasil og Argentina, og passerte soer-amerikas mest beroemte smuglarbru. Har foelt oss ganske ensomme som turistar i Paraguay, daa det ikkje er saa monge som reisar dit, og sett no stor pris paa turistifiserte Puerto Iguazu, der du fe sydd pute under armane, i bytte mot at alle prisar er longt stivare.

Det faar bli alt i ett av dei siste innlegga paa bloggen. Bilde har det blitt litt slapt med i det siste, men vi kjem snart heim uansett!

Endelig litt tid til aa slappe av

2009-05-17T16:27:00.000-07:00

(Sidan vi er i Peru maatte Kristin berre ete Cui (marssvin), tradisjonel Peruansk mat)

(Kristin og Kara (Canada) i gruveutstyr, Potosí, for nesten ein maaned sida)

(Dynamitt-Martin)

(Gruvearbeidar i Cerro Rico, Potosi)

(Machu Pichu, Peru)

(Machu Pichu, standardbilde)

(Machu Pichu, fraa Wayna Pichu, fjelltoppen du ser paa bildet over)

(Toget til Machu Pichu, vi gjekk paa toglinjene i 2,5timar for aa spare pengar)

(Der oppe ligg Machu Pichu)

(Demonstrasjon i La Paz, hovedstaden i Bolivia, masse smelling!)

(Utsikt, La Paz)

(Sorata, svaert rom for 20kr prpers)

(Foerste natt paa 5 dagers-tur, Camino del Oro, Passet i bakgrunnen 4870meter)

(Frostig morgen, Illampu snoekledd i bakgrunnen)

(Vi passerte monge smaabygde paa veien)

(Bilde fraa ei av dei stoerre bygdene paa veien til Chussi)

(Nysjerrige llamaar)

(Flott bru, Camino del oro)

(Flott elv, Camino del oro)

(Ikkje fullt saa stoedig bru, Camino del oro)

(Flott elv, Camino del oro, dinne elva fulgte vi heile vegen)

(Liten landsby, Camino del oro)

(Camino del Oro)

(Nedkjoelingspause med Fernando, Camino del oro)

(Endelig framme i Chussi, slutten av Camino del oro. "Compro oro" betyr "Eg kjoepar gull")

(Nysjerrige ungar i Chussi. Guten heilt til hoegre var spessielt nysjerrig)

(Kristin dusjar i elva, Chussi)

(Vi forlot tilslutt Chussi, etter masse venting)

(Det var litt skummelt aa krysse dinne falleferdige hengebrua)

(Vi fann seinare ut at det var dusj paa "hostelet". Den hadde i likheit med doen ikkje doer, og du stirra rett paa naboane)

(Kristin maa dukke for blada som susar over haudet, i "bussen" fraa Chussi til Santa Maria)

(Brua var oedelagt saa vi maate kjoere over elva, over halvmeteren djup! alt bilane greie)

(Gullgravarar i Rio Kaka, utanfor Guanay)

(Gullgravarar som slappar av)

(Liten by mellom Chussi og Guanay)

(Toerking av kattevaska klede, foerste dag paa flaateturen)

(Gummitre!)

(Kjempeflotte sommarfuglar)

(Pause ved elv paa flaateturen)

(Sovande Kristin, balanserande paa flaate)

(Det vart masse bading i solsteika)

(Martin datt i vatnet, daa du ikkje kan sjaa om det er 10 cm eller 2 meter djupt der du trakkar. Kleda til toerk paa baaten)

(Hoesting av bananar til middag)

(Kakaofrukt, smaka berre soett, men det lilla froet er det som blir kakao. Veldig ekkelt froe raatt, men like fullt interessant)

(Flaate med diverse frukt, nyplukka papaya i framgrunnen)

(Bading med klede pga mygg)

(Ruben og Lisett paa flaate)

(Kattevask i elv, maatte vaere forsiktig, og ikkje bade vist du hadde bloedande saar, pga piraya og andre fiskar som likte blod)

(Haaplaus toerking foer vaart livs verste regnskyll)

(Oversvoemt elv med diverse flytande. fekk desverre ikkje bilde av det verste, daa vi var redde for kameraet, og maatte ro og dytte vekk stokkar)

(Baalplass siste natta paa flaatetur)

(Flaatefoering den 5. og siste dagen etter syndefloden, stor brun elv)

(Endelig framme i rurrenabaque)

(Endelig i rurrenabaque, merk kristin sine opphovna roede foette)

(Baatturen var veldig avslappande)

(Soloppgong i Rurrenabaque)

(Prosjekt Malariatablett, stor og ekkel)

(Martin i farta, med kristins gule jakke, alt anna va til vask etter flaatetur)

(Kristin i farta)

("Gaande palme" den bruka roettene sine til aa gaa mot lysningar i skogen)

Har hatt det veldig hektisk i det siste. Berre 24 daga igjen, om ej telte riktig paa fingrane akkurat no. Vi befinne oss enda i Bolivia, og maa komme oss heile veien til Buenos Aires paa den tida, og hadde haapt paa aa faa sjaa litt underveis.

Befinne oss no i Rurrenabaque, i Beni-provinsen av Bolivia. Her he vi vaar sida vi ankom igaar, rundt formiddagstid, paa ei ganske so herja flaate som va offer for eitt par punkteringar. Var kort fortalt en veldig flott tur, med en veldig avslappa mann ved navn Ruben, og soeskenbarnet hans Lisett, sammen med oss paa flaata. Veksla mellom aa duppe rolig ned elva, og aa bli gjennomblaute i dei roeffare partia av elva. Saag monge forskjellige dyr fraa flaata, inkludert Slanga, Kapiwara, en million pappegoye, og monge broeleapa (virka som dei fleste apa her nede broele).

Befinne oss no i Toerketida, og elva er pga det 2-3 meter lavare en vanlig, og telta som brukast trenge eigentlig berre vaere myggtette. Vi var dog uheldige, og befant den 3. natta midt i en forferdelig tordenstorm.

Var heilt klart, fint og kjempevarmt naar vi la oss, saa vi tok berre det mest noedvendige inn i teltet, og pakka resten godt inn i dei vanntette posane eit stykke utanfor. Naar klokka naerma seg 12 og vi hadde sove nokre faa svette, soveposelause timar i berre undertoeyet begynte syndefloden. Det vart kaldt, tordna som besett og regna hunda og katta verre en vi naakensinne he sett. Daa gjekk det opp for oss at teltet lak som ei sil. Var ikkje anna loysing en aa berre halde ut, faa natta over og aa toerke alt neste dag, so vi fortsatte aa forsoeke aa sove. Det viste seg aa vaere verre en foerst anntatt, sida teltet vart forandra til eit plaskebasseng, daa det einaste som viste seg aa vaere tett var golvet og kantane rundt. Etter ein fruktlaus time med forsoek paa aa sovne blei vi vekt av Ruben, som hadde faatt vatn inn i teltet sitt, daa elva begynte aa vokse drastisk. Heldigvis hadde vi bestemt oss for aa sette teltet litt lenger oppe, so vi slapp unna akkurat den ubehagelige opplevelsen.

Maatte dog flytte oss, daa den daa veldig svaere elva var knappe meteren unda teltet vaara og fortsatt vokste raskt. Ved den tid var klokka blitt seint, og alle klesplagga i teltet var forandra til vaate sandette klutar, inkludert lakenposen min som sikkert aldri blir rein igjen. Var dog no i trygg avstand fraa elva, og fortsatte forsoeka paa aa sove. Kristin er den kaldaste av oss, saa ho blei tildelt den einaste relativt toerre plassen, og sov i fosterstillig i hjoernet av teltet, delvis tildekt av den delvis vaate lakenposen sin. ej var ikkje like heldig, og maatte okupere dammen i midten, og det einaste toerre klesplagget mitt var den nesten 30 aar gamle norske strikkagenseren ej arva av far min. Kom fram til at det ikkje var verdt aa oedelegge familieklenodiumet, og "sov" resten av natta i min vaate boksershorts mens dammen vokste seg stoerre og stoerre, foer vi med jevne mellomrom matte lense teltet med diverse vaate og skitne klesplagg. Kom dog levande igjennom det heile, og kleda vi brukte paa turen har no vaarte vaska, sjoel om all sanden og jorda sikkert stoppa den stakkars vaskemaskina paa hostellet vaara bade ein og to gonger.

Neste dag var ogsaa ganske spennande, daa den voksande elva tok med seg store og smaa trestammar pluss masse rusk nedover elva. Maatte padle hardt samt bruke aare, arma og bein til aa proeve aa ungaa aa punktere gummiblaerene neste dag, paa vei ned den kjempestore brune elva. Kom oss heilskinna igjennom tilslutt, med berre 2 punkteringar, og sov siste natta varm og rolig, uten naaken nedboer eller fleire ubehageligheite. Alt i alt ein kjempefin tur, der maten endte opp med aa bli veldig billig, daa vi hadde ubegrensa tilgong paa banan, papaya, kakaofrukt, og kjempesoete appelsine.

Liten funfact foresten! Her nede e banan ogsaa middagsfrukt, slik som f. eks potet. der finst 4-5 forskjellige typar banan, og ikkje alle er soete. dei bruka dei ikkje-soete typane til aa fritere, og aa spise til middag, som en slags jungelpomfri!

So til dagens affaere. Maa komme oss fraa Bolivia til Argentina paa dei neste 24 dagane, og veit ikkje heilt korleis. Det staar mellom aa reise til "El Pantanal" i Brazil, eit stooort vaatlandsomraadet med masse bra jungelliv, og derifraa taa ein baat ned Rio Paraguay, til hovedstaden i Paraguay, Asunción, for aa besoeke ei venninde fraa Paraguay, som Kristin blei kjent med i USA, eller velge ei kjedeligare rute og berre ta bussen til Asunción. Baat hoerest definitivt meir spennande ut, men vi kan risikere at der ikkje gaar baatar lenger, eller at det er 2 veke til neste baat gaar naar vi kjem fram. Men vi hellar fortsatt litt mot baaten, daa det hitill alltid he ordna seg veldig fint, sjoelv om informasjon vert veldig fort utdatert paa ditte kontinentet.

Morgendagen skal tilbringast i hengekoya mens vi tenka over det problemet, lese bok, drikke te og ete rare frukte som vi finne paa markedet! Har lagt ved eit tonn forskjellige bilde, daa vi ikkje har lagt til bilde paa kjempelenge!

Alt vel!

2009-05-11T16:04:00.000-07:00

Daa he vi endelig litt tid til aa skrive igjen!

Skjedd mykje i det siste! Tilbragt 5 dagar gaaande med Fernando, Aymara-indianar-bolivianaren, som var vaar veivisar/kokk fraa Jungelbyen Sorata, til gruvebyen Chussi, der vi maatte vente to nette paa skyss tilbake til "sivilisasjonen". Omraadet e meir eller mindre toemt for gull, og pga det e det meste forlatt, og antall bilar som kjoerar fram og tilbake paa den oedelagte veien er redusert til eitt par om dagen.

Hadde ei iskald natt, der vi fraus med alle kleda vi har med oss paa turen, pluss soveposen, og resten kjempevarme, der vi svetta soveposane vaate, sjoelv uten naake saerlig med klede paa inni. Avslutta det heile idag, daa vi endelig kom fram til Guanay, som vi satte kursen mot fordi her vistnok var baatar som gjekk til jungelbyen Rurrenabaque.

Fant ut etter mange timars kjoering at her nesten ikkje kjem turistar, og at det pga det ikkje gaar rutebaatar, berre baatar du hyrar inn for annledninga, og dei rommar 20 stykk. med andre ord ikkje naake for to "fattige" nordmenn. Snubla dog over en mann, som kunne tilby oss ein tur ned elva paa heimelaga flaate, bestaande av trestokkar og gummiblaere, og vi har no endt opp med aa leige han dei neste 5 dagane, for aa lose oss ned elva, og aa vise oss litt jungel. heile gildet endte opp med aa koste 2000kr, pluss eit par hundre til i mat, og daa faar vi eigen kokk med paa kjoepet. Loente seg med andre ord veldig aa komme seg til Guanay for aa "finne ut sjoelv", pga dinne flaatemannen vi snubla over.

Daa blir dei neste 5 dagane rolige med andre ord, men sannsynligvis med mykje mykje mygg. I morgon maa vi staa opp tidlig, daa vi skal ned til elvebredda for aa knyte flaate. Han sa han kom til aa vaere lett aa finne, vi skulle berre leite etter mannen med 6 store gummiblaere, trestokkar og masse tau!

Svineinfluensa

2009-04-30T11:14:00.000-07:00

Daa he dei stoppa fly fraa USA og Mexico til Peru, og her e vistnok svineinfluensa her me, vi fe sjaa kor long tid det tek foer folk begynde aa bruke munnbind!

Er begge snart oppe aa gaar igjen, og dreg til MacchuPichu imorga, svineinfluensa eller ei!

Kristin endelig sjuk!

2009-04-28T18:05:00.000-07:00

(Leikebilde med nyekameraet i La Paz, fraa hostelrommet)

(Kristin i baat paa veg over ein tynn pasasje av lake titicaca)

(Lake titicaca i solnedgong, med nyekameraet!)

(Puno, der vi var eitt par dagar, ved lake titicaca)

(Inca-offerbord, Isla del sol, Lake titicaca. der Incasivilisasjonen blei foedt)

(Kristin med flott utsikt fraa hostellet vi betalte 20kr for, flott med lavsesong!)

(Kristin sovande paa flytande straaoy)

(Kristin sjuk 24 timar etterpaa)

(Men ikkje so sjuk som det foerste bildet tilsei, kamomillete med fersk kamomille vart anbefalt som kur paa sjukdommen som dei alle he sin ikkje so vitenskapelige forklaring paa. men det hjalp litt, det skal dei ha!)

Daa var vi komt til Cusco, etter aa ha dratt fraa La Paz til Copacabana, ved lake titicaca, boliviansk side, og fraa Copacabana til Puno, Lake Titicaca, Peruviansk side.

Har gjort litt forskjellig, besoekt flytande straa-oyer, Isla del sol, og hatt ein interessant samtale med ei dame som eigde ett tomt hotell. Kan kanskje fortelle kort om det.

I Puno, vaar foerste by i Peru, overnatta vi ett par netter paa eit hostel til 15 Nuevo soles natta, ca 30kr. Blei shanghaia av en innkastar fraa buss-stasjonen, og etter litt noeling og mykje overtaling, endte vi opp i en taxi til nettop ditte hostelet. Vi er midt i lavsesongen naa, saa desperasjonen er til aa ta aa foele paa. Fekk vite at det var gratis internet, sjoelv om det sto "1 time, 2 soles" paa eit skillt over datamaskinen, men siden vi blei fortalt at skiltet "no importa"(ikkje var til aa bry seg med), slo vi ihjel en god del tid der, sida eg var sjuk opp i heile greiene.

Etter at eg og Kristin hadde slaatt ihjel henholdsvis 3 og 4 timar paa datamaskinen, blei vi fortalt av ei gammal heks*, med eitt blikk som kunne drepe, at vi maatte betale for heile gildet. Til dobbel prisen paa skiltet, som er den doble av normalen. Vi tok oss ikkje tid til aa krangle paa det, betalte, men pakka sekkane og skifta hostell. Ettersom det laag eit anna hostell naermast vegg i vegg med det foerste, tok vi turen over til naboen aa spurte om ka romma deira kosta, og for aa sjaa korleis det saag ut. Viste seg aa vaere baade finare og billigare en det foerste, saa vi flytta oss dei 15 tunge meterane og var godt fornoegde.

Ved frukosten neste dag viste det seg at vi var dei einaste gjestane, og naar vi pakka sekkane for aa reise vidare til Cusco, begynte dama som eigde hostellet aa troeste aa baere seg over at ho ikkje hadde gjestar. Spekulasjonane rundt aarsaken var monge, men den mest sannsynlige, meinte ho, var at den sure dama fraa nabohostellet dreiv med heksekunst for aa faa kundane til aa komme til seg.

Virkar kanskje litt utruleg, men dei siste maanedane har vi sett og hoert diverse. I La Paz, hovedstaden i bolivia, har dei eit eiget heksemarked, der du faar kjoept ting som toerka lama-foster, leopardpels, og toerka padde/froskar, noke for einkvar smak. Vi snakka ogsaa med sonen til internettheksa, og han fortalte oss om slangar i amazonasjungelen som vistnok kunne suge blod fraa deg fra 10 meters avstand, vist du berre saag dei i auene.

Saa til dagens tilstand. Har no komt oss til Cusco, og tenkte egentlig aa fare direkte til Machupicchu herifraa, sida ej endelig he blitt naakenlunde frisk. Desverre he no Kristin blitt sjuk, og ligge no rett ut paa rommet, mens ej skrive innlegg. Rollene e me andre ord bytta, og ej maa no vaere like snilde me hinne som ho va med meg. Ser ut som vi teke morgendagen som en kviledag til, og havnar enda lenger bak "skjemaet" som vi har sett oss noedt til aa lage, sida vi maa vaere komt til Buenos aires om en maaned og ei veke.

Det staar no naakenlunde bra til med meg, mens Kristin e der ej va for 3 daga sida, og om ho foelge mitt eksempel maa ho bli veldig masse verre, foer ho begynde aa bli bedre igjen. Vi he tilsammen idag greid aa lagt innpaa 2 bananar, 2 eple, 2 mandarinar og ein halv pakke kjeks. Saa vi har ikkje all verdens matlyst, med andre ord.

Foresten! Vi tok nattbuss fraa Puno igaarnatt. Bussen gjekk klokka 9 om kvelden fraa Puno, og var framme i Cusco klokka 4 om morgenen. Paa den turen fekk vi aldri sove skikkelig, sida naboen snorka som ett godstog. Flaks kanskje, sida vi var ein av dei faa turistane som ikkje blei fraastjaalet kameraet/pengar/mp3-spelar paa turen. Ein av passasjerane tjente virkelig inn bussbiletten sin den natta!

Vaart kamera forsvant ikkje, men har kanskje ikkje sagt fraa at det gamle (men likevel ganske nye) kameraet eg kjoepte i Chile, blei tatt for vel ei veke sida. Kjoepte eit nytt eit til samme prisen, men sida du faar masse meir for pengane i Bolivia har vi no oppgradert til eit "Olympus Sp570UZ", Hitill har vi vaare veldig veldig fornoegde, men vi hadde berre ein time paa aa undersoeke kaslags av dei 5 aktuelle kameraane vi skulle kjoepe, saa vi var litt nervoese. Haapar berre dette ikkje ogsaa forsvinnar. Pengane faar vi nok igjen paa forsikringa. Politirapporten er skaffa, no gjenstaar det berre aa hoste opp kviteringar.

Helsing Martin og sovande sjuk Kristin. Trur kanskje ditte foresten e Karma, daa immunforsvaret mitt he vaar offer for kritikk dei siste maanedane. Ser heldigvis ut som statistikken jevna seg ut.

Bolivianske storbyar

2009-04-25T08:27:00.000-07:00

Hei igjen!

Etter Potosí for vi til Sucre der vi var 2 netter. Sucre er gamle hovudstaden i Bolivia, oppkalla etter den andre presidenten som heitte etteller anna Sucre. I dag blir det kalla den juridiske hovudstaden, men La Paz er no meir hovudstad. Vi gjorde ikkje so veldig mykje i Sucre, men vi for til verdas stoerste samling med dinosaurspor! Vi for til eit senter utanfor byen der dei hadde laga masse dinosaurfigurar i ekte storrelse - med lyd... og masse info. Der hadde vi god utsikt til dinosaurspora som var paa ein loddrett veg! Sidan spora er saa gamle, har jordplatene pressa bakken opp, om dokke skjoenna.

Etter nokre dagar her, for baade Martin og eg, og to av vennane vaare fraa Salar de Uyuni turen som vi fortsatt reiser med, til La Paz. Dei store atraksjonane her maa vel vere boksekampen med bolivianske damer i skjoert, forsoeke paa aa besoeke det beroemte fengselet her, og turen paa sykkel ned "the death road"! Kvar soendag er her nemeleg eit boxe-show som inkluderar damer i bolivianske tradisjonelle kleder. Hadde hoert at det skulle vere veldig morosamt, so vi maatte berre fare. Og absurd og rart og morsomt paa sin saere maate var det ogsaa! boksarane inkluderte tre damer i bolivianske kleder, to fyrar i spidermann kostyme, ein dverg, og andre mannar i sjuke kostymer! Og dei banka kvarandre opp! Dei var skuespelarar, ja, men det saag laakt ut, hoppa paa kvarandre og slengte kvarandre i bakken gong etter gong.

Fengselet var ein annan interessant tur vi hadde hoert om, for dette er ikkje noko normalt fengsel: det bur familiar der inne, og alle har noeklar til sine eigne celler! Det er nesten som eit eige lite samunn der inne, med hus og butikkar og greier. Det har lenge vaare mogleg a besoeke fengselet, pga korrupt fengselssjef. Direktoeren i fengselet har tatt masse pengar for at turistar skal faa komme inn aa sjaa, men for ca ein mnd sidan skjedde det noko, slik at dei ikkje lenger er mogleg. Er ikkje heilt sikker paa kva det var... Men det er alltids lov aa proeve! Vi snakka med forskjellege folk for aa forsikre oss om at det ikje var farleg eller noko. So vi splitta opp, Martin og eg gjekk ilag, og Kara (Canada), og Alistair (Australia) gjekk ilag. Dei proevde seg foerst, sa til vaktene at dei ville besoeke ein Australsk venn av Alistair inne i fengselet (der er ein del av dei der inne). Det gjekk ikkje, vaktene sa at det var ulovleg. Vi satt paa ein benk og venta for aa sjaa korleis det gjekk med dei, daa ei dame gjekk forbi og diskret spurte om vi ville inn. Vi sa ja, og ho tok oss med til koea. Den foerste vakta kom og sa at vi ikkje fekk komme inn, men ho klarte aa overtale han, og seie at vi var med ho at og at det var greit. Vakta forsvant, og vi trudde vi hadde klart det, men nei... Tre vakter kom bort denne gongen, og dei sa vi maatte fare. Denne gongen klarte ho ikkje aa overtale dei. Etterpaa spurte ho om kvifor vi ville inn, om det var for aa kjoepe mariuana, for dersom det var grunnen kunne ho fikse det utan problem, haha. Vi sa hoelig nei, vi ville berre besoeke fengselet fordi det er eit ganske spesielt og spennande fengsel.

Neste dag gjorde vi den beroemte sykkelturen ned "camino de la muerte", "the death road". Dette er nok ein av dei mest populere turane i La Paz, og her er tonnevis med operatoerar som arrangerar turen. Prisen varierar fraa 600 kroner dersom du fer med Gravity, som har amerikansk guide som mest sannsynleg ikkje snakkar spansk og syklar med demping baade framme og bake, og til 270 kroner for det selskapet vi valgte. Der finst billiagar ogsaa trur eg. So snart vi satte oss paa syklane skjoente vi kvifor det var saa billeg...: giret funka ikkje i det heile tatt, og bremsene var ikkje saa mykje aa skryte over... Men ellers var turen akkurat den samme. Paa toppen var eg ganske nervoes. Foerste delen var asfalt, og andre delen var grusveg som av og til ikkje var breidare enn 3 1/2 meter fraa fjellveggen til stupet... Og hompete nok var det! Paa turen vart heile tre syklar oedelagte! Ein uheldig deltakar klarte aa oeydelegge to syklar (det var ikkje akkurat hans feil, det var tross alt dritsyklar), og faa eit stort saar paa skinnleggen daa ein stein traff han. Men eg maa inroemme, eg vart etter kvart vandt til bremsene, og i det store og heile er eg glad vi valgte dette selskapet. 1: syklane funka, og bremsene funka bra nok, og det er det som er det vikigaste 2: Vi er no i Bolivia, og daa vil eg helder gi pengane mine til bolivianarar, ikkje amerikanarar fraa USA. Vi hadde det kjempekjekt paa turen. Det einaste minuset, som var eit ganske stort minus, er at vi vart fraastjaale kameraet til Martin inkuludert alle minnekorta daa vi slappa av paa eit hotell etter turen... saa vi har mista alle bileta fraa sykkelturen, den fantastiske boksekampen og dei andre bileta vi ikje har rokke aa ta backup paa... heldigvis har vi forsikring daa, vi har sendt skademelding, no haaper eg vi faar igjen alt. Men vi kan ikkje vere uten kamera, saa Martin har kjoept seg ein nytt eit. Eit superbra eit! Olympus eit eller anna, nesten ike bra som eit speilrefleks kamera! Det funkar utruleg braa, saa vi har masse fine nye bileter no.

Det for vere alt for denne gong, skal skrive meir om lago Titicaca og missionet mitt i neste innlegg. No er vi forresten i Puno i Peru, og stakkars Martin ligger sjuk i senga atter ein gong... denne gongen solstikk trur vi, han er ganske brent. Slik skjer naar ein er sta og ikkje vil innroemme at ein trenger solkrem ein skyfri dag paa nesten 4000 meters hoegd! Jaja. Skal legge inn bilete seinare, dei vi ikkje har mista...

Potosí

2009-04-21T15:47:00.000-07:00

Heihei

Lenge sidan forrige innlegg no, men her kjem endeleg eit forsinka eit fraa Potosí. Ver forberedt paa masse fakta...

Potosí var den foerste byen vi faktisk besoekte, utanom Uyuni, som eigentleg ikkje var noko spesielt. Potosí likte vi derimot svaert godt: veldig boliviansk, og den har ei veldig interessant historie! Byen ligg paa rundt 4000 meter over bakken og ligg midt oppaa fjella, under Cerro Rico, eller "blodet's fjell" som det heiter paa Quechua, og det blir ogsaa kalla "fjellet som eter mennesker". Byen vart grunnlagt pga alt soelvet som vart oppdaga i fjellet for snart 500 aar sidan. Den dag i dag er der 285 gruver i fjellet, der ein av dei er eigd av USA. Arbeidet gaar stort sett for seg manuellt, altso dei loeftar opp minerala og steinane opp sjakter for hand, eller dei dyttar vognene for hand, untatt i dei stoerste gruvene, der er det er drevet med elektrisitet. Den Amerikanske er saa klart best utstyrt. Sidan gravinga begynte nesten 500 aar sidan, har faktisk heile fjellet sunke rundt 240 meter!!! Heilt utruleg at det fortsatt staar, og at ikkje alt saman har rast saman... Tidlegare var gruvene eigd av Spanjolane, los conquistadores, som dreiv gruvene med eit system kalla "la mita", som i bunn og grunn var slaveri, dei "importerte" slavar fraa Afrika, og tvang dei lokale indianarane til aa arbeide for seg, (dei afrikanske slavane klarte seg ikkje saerleg godt i hoegda, saag ingen svarte folk i Potosí, dei har stort sett flytta ned til varmare stroek, til los Yungas og liknande). Dei jobba i skift paa 12 timar med 4 timar pause, men jobba ofte i 24 timar. Skifta skulle eigentleg vare i 3 mnd, men varte ofte saa lenge som 2 aar. Seinare var det amerikanerane (USA) som tok over gruvene, no er det eit cooperative, det vil sei at dei som jobba der er sin eigen sjef, og tjenar pengar ut ifraa kor mykje dei klarer aa grave ut. Bolivia har hatt mange presidentar fraa USA, saa alt soelvet og pengane rekk rett i lomma til USA. Potosi var faktisk paa eit tidspunkt verdas rikaste by. Vi besoekte eit museum der som heite Casa de la moneda (pengehuset) der dei brukte aa lage pengar ta soelvet. Var ganske interresant. Pengane til baade Bolivia og Spania, og moglegens andre land, vart laga her, dei hadde masse forskjellege maskiner til aa presse soelvet flatt og til aa "stemple" dei. Men no verte ironisk nok pengane til Bolivia laga i Spania og Canada. Men all rikdommen har kosta liv: over 8 millionar mennesker har doedd i Cerro Rico. Det har vore pga uhell inne i gruvene (tunnellar som har kollapsa), giftige gassar eller Silicosis, ein sjukdom du faar av aa ha pusta inn for mykje stoev. Gjennomsnittsalderen til ein gruvearbeidar er mellom 35 til 40 aar, dei doer som regel av silicosis foer eller seinare dersom dei jobbar der heile sitt korte liv.
I dag er der berre rundt 6000 som jobbar i gruvene, ein tredjedel av kor monge som jobba der for fem aar sidan. No er det "frivillig"aa jobbe i gruvene, gruvearbeidarene jobba der paa eiga hand og selger det dei klarer aa grave ut. Frivillig i hermetegn fordi der er masse fattige folk i Potosí og Boliva, og for mange er dette einaste maaten aa tjene pengar til livets broed og/ eller skule til barna. Der er ogsaa mange barnerbeidarar i gruvene. Vi saag ein film paa hostallet som heiter "El minero del diablo". Det handla om ein liten gut paa 14 aar og lisjebroren hans som jobba i gruvene. Guten hadde daa jobba i gruvene i 4 aar, og det fordi han ikkje hadde ein far lenger. Dette var ei ekte historie filma i 2005, men no jobbar heldigvis ikkje guten der lenger, han gaar paa skule. Daa vi besoekte gruvene saag vi mange unge gutar som jobba utanfor gruvene, kan tenke meg dei ikkje var meir enn 16-17 aar, men vi moette ikkje mange inne i gruvene, berre 4-5 voksne menn. Angaande el Diablo, djevelen, so er det ganske spesielt i gruvene. Folk i bolivia er ganske religioese, og trur som regel paa gud, eller ei blanding av katolikk og den gamle trua til dei innfoedte. Gruvearbeidarane trur ogsaa paa Gud og Jesus Kristus, men med ein gong dei gaar inn i gruvene er det djevelen dei trur paa og tilber og gir offergave til i form av cocablad, alkohol (96%) og sigarettar i ein seremoni som alltid foregaar paa Quechua. I kvar gruver har dei minst ein statue av El Tio (Paa spansk betyr det onkelen), djevelen, som dei tilber. Grunnen til at dei kallar han El Tio, er fordi foer var omtrent alle gruvearbeidarane infoedte som snakka Quechua, og i Quechua har dei ikkje lyden "D". So naar dei skulle deie El Dio (Guden paa spansk), erstatta dei D-en med ein T, so det vart
Onkelen istadenfor.

Eg kunne fortsatt aa skrive mykje meir, men eg maa runde av, kanskje eg kan legge til litt meir paa inlegget seinare.

Naar det kjem til vaara opphald i Potosí, saa var vi der 3 netter. Vi besoekte gruvene og Casa de moneda, og gjekk rundt i gata og kosa oss nok med det. Bolivia er ganske forskjelleg fraa det vi har sett i Chile og Argentin. Damene brukar stort sett tradisjonelle kleder som skjoert, bowlerhatt, kjald i spreke fargar, to stk lange fletter hengande ned paa ryggen, og det verkar nesten som om absolutt alle har minst eit stykke fargerik duk som dei ogsaa brukar som "ryggsekk" eller "beremeis" for ungen sin. Ganske soett eigentleg, naar du ser eit lite barneansikts stikke ut av duken, vaggande fram og tilbake paa mammas rygg. Og saa er det markeda dei har her, med alt mogleg rart - eit kapittel for seg sjoelv. Trur eg faar skrive om det i eit ana innlegg, men kan nevne at i La Paz, faar du kjoept toerka lama-foster, som brukast i religioese ritual. Vi smakte foresten llama i Potosí, og det var ikkje so verts, faktisk ganske godt!

Vel, det faar vere nok fore dinne gong, kjem meir seinare:)

Gjennom Oerkenen til Bolivia

2009-04-13T07:23:00.001-07:00

(Geysir i Oerken i Bolivia)

(Flamingoar!)

(Arbol de Piedra, som martin maatte klatre paa)

(Redningsaksjon)

(Oerkenlandskap)

(Vulkan som ryke)

(Salthotel, alt laga av salt!)

(Oerkenlandskap)

(Flamingo!)

(Soloppgong i salar de Uyuni, vanskelig aa skille saltflata, dekt med eit tynt lag vatn, fraa himmelen)

(Martin paa hendene i Salar de Uyuni)

(Kristin hoppande glad i Salar de Uyuni)

(Soloppgong)

(Kaktus i Isla de Pescadores, fiskaroeya, midt i salar de uyuni)

(Rare formasjonar)

(Tog-gravplassen i Uyuni)

(Salthotel)

(Salt"gruve"-arbeidar)

(Toggravplass)

(Utsikt paa vegen fraa Uyuni til Potosí)

(Kokken var paa turen)

(Kristin med fin utsikt til lagune)

(Britisk reisekamerat i abstrakt positur, Desierto del Dali i bakgrunnen)

(Forlatt og oedelagt buss ved grensa mellom Chile og Bolivia, full av hull!)

(Pakking av bagasje paa Jeep, Mario i full vigoer)

Operatoer: Estrella del Sur

Sjofoer: Mario

Kokk: Kona til Mario, Eba/Eva eller noko.

Deltakarar i vaara bil: Martin, Meg, Alistair(Australia),Kara(Canada), Sam og Mel (England).

So etter litt research i San Pedro kom vi fram til at vi ville reise med selskapet Estrella del Sur. Vi hadde allereide funne fire andre paa hostellet vaara som vi planla aa gjere turen med, daa visste vi vertfall at vi kom med hyggelege folk. Torsdag morgon moette vi opp paa kontoret der busssen gjekk ifraa. Foerste stopp var migrasjonen i San Pedro, der vi venta i over 1 1/2 time for aa komme igjennom, den lengste koea so longt paa reisa vaar her nede. Derifraa for vi til grensa der immigrasjonen til Bolivia gjekk betydeleg raskare. Her moette vi guiden og sjofoeren vaar, Mario, og vi var av garde!

Foerste dagen var vi opp i heile 5000 hoegdemeter, der vi saag nokre geysirar! Dei var ganske annleis enn dei andre vi hadde sett i Chile; I desse geysirane kokte det eggestinkande gjoerme, medan i Chile spruta det vatn ut av jorda. Begge var facinerande aa sjaa. Eg er utruleg glad for at vi ikkje hadde problem med hoegda, det einaste vi merka var kortpustenheit, altsaa plutseleg hadde vi ikkje nok luft, som om vi hadde gloemt aa puste ei lita stund, pluss at det var ganske tunkt aa gaa oppover. Deretter for vi forbi Desierto de Dali, som skal ha inspirert malaren Salvador Dali. Vi stoppa ogsaa ved nokre innsjoear, der vi kunne bade i ei varm kjelde. Den natta sov vi paa over 4000 meter, i ei bygning laga for dette formaalet. Vi fek utruleg god mat paa heile turen, med tanke paa resursane dei hadde! Dei satt paa kne paa golvet og laga to retters middag til ein gjeng paa 12 turistar, pluss seg sjoelve!

Neste dag stoppa vi ogsaa ved mange innsjoear, lago verde, lago colorado, lago blanco, mm. Her saag vi maaasse flamincoar, utruleg facinerande fuglar! Vart aldri leid av aa sjaa korleis dei spaserte rundt paa innsjoeen og aat mat. Eit anna stopp var ved "arbol de piedra" ein steinformasjon som ser ut som eit tred. Martin maatte berre so klart klatre oppaa steinen, og naar han ikkje klarte aa komme seg ned att, kjoeyrte Mario opp bilen ved sida av steinen saa Martin kunne hoppe ned paa bilen foerst! Hehehe, skal legge til eit bilete av det :D Vi stoppa fleire plassar paa turen, og om kvelden naadde vi fram til hotellet for natta, som var laga av salt! Veggane var laga av saltmursteinar, golvet var dekt med salt, senger, bord og stolar var laga av salt, og dei hadde laga lampar av salt! Utruleg stilig.

Neste dag stod vi opp grytidleg for aa rekke soloppgongen i Salar de Uyuni! Salar de Uyuni er restane av ein gigantisk gammal innsjoe som har toerka inn, og no er det berre ei stor flate med salt, 30 meter djupt. Midt ut hit kjoerte vi, omringa av salt i alle retningar! Vi aat frukost paa ei oey midt ute i "innsjoeen", der det fanst over 1200 aar gamle kaktusar, og der steinane var gamalt korallrev. Veldig merkeleg landskap. Ved utkanten av "innsjoeen", har dei ein "fabrikk" der dei samlar saman salt, toerkar den, tar ut nokre mineral, og vips har dei bordsalt. Her, i denne landsbyen aat vi lunsj. Trur ikkje eg har sett saa mange turista paa ein plass foer, og mesteparten var rike bolivianske studentar! Dei solgte souvenir og diverse ting her, vi saag til og med ein slags gitar laga av eitt beltedyr! Alle mulege slags ting av salt, terningar, llamaar, krukker, masse rart. Herifraa for vi til toggravplassen rett utanfor Uyuni, der det fanst tog heilt ifraa 1875, det foerste toget som kom til Bolivia. Vi leika oss litt her, so for vi inn til Uyuni, ein liten landsby som lever kun av turisme, og det kunne merkast! Byen var full av gringoar! Men atter ein gong befant vi oss i ein by der det var umogleg aa ta ut pengar, minibanken var stengt! Endaa ein gong hadde vi faatt feil info angaande minibank, for vi hadde nemeleg faat vite at det ikkje var noko problem i Uyuni. Uansett, Uyuni er ikkje nokon plass aa vere, so vi tok foerste buss til Potosi, dagen etter. Den humpete bussturen tok 5 timar, sjoelv om strekninga ikkje var paa meir enn sann ca 100 km.

Touren igjennom oerkenen og Salar de Uyuni er nok ikkje akkurat som den var 20 aar sidan. Vi var heldige, vi reiste i lavsesongen saa der var kun 10-11 bilar med 6 turistar i kvar bil samme dag som vi for. I hoegsesongen er der so mykje som opp i 100 bilar! Men det kunne merkast at her hadde vaare masse folk; ein kunne finne dopapir, stank, og boss omtrent paa alle stoppa iloepet av turen. I tilegg var vi sjeldent den einaste bilen naar vi stoppa, vi var der gjerne saman med 1-5 andre bilar. Dete gjorde det litt vanskelegare aa innsjaa kor vakkert landskapet her faktisk var, men om ein putta skylappane paa og lata att augene (og nasa til tider) var det heilt fantastisk flott her, formasjonar og fenomen eg aldri har sett liknande til foer, og kanskje aldri vil sjaa igjen. Men, saa klart, vi var her, alle andre vil sjaa det ogsaa, og det er enten aa sjaa det paa ein tour som denne, eller aa ikkje sjaa det i det heile tatt, so faar vi berre proeve saa godt vi kan aa la det vere like vakkert til nestemann som kjem hit.

No er vi og slappar av i Potosi, vistnok verdas mest hoegtliggande by paa 4067 moh! Det er kjekt aa vere i Bolivia, alt er veldig annleis enn Argentina og Chile, det er spennande aa gaa rundt i gatene aa sjaa paa folk, kvinnene i skjoert, ulltepper, bowlerhatt og babyen hengande i ein fargerik duk paa ryggen! Vi gjekk rundt paa markedet i dag, og fann alt muleg rart vi ikkje har sett foer. Utruleg stilig.

God paaske til alle sammen (litt paa etterskudd)

Alt fraa Salta til San Pedro

2009-04-08T13:58:00.000-07:00

Alle bilda havna i feil rekkefoelge, og ej hekje raad til aa vaere her i 15 min til, so start fraa det nederste bildet)

(Sandsurfing i Valle de la muerte, paa veg heim)

(Kristin i lufta)

(Martin paa vei ned, baade bakken og paa rompa)

(Sandsurfinglaget, dro med ei fraa kanada og en fraa Australia, skal ogsaa i jeep til bolivia med dei samme)

(paa veg til surfing)

(mat kjoept inn, og masse vatn)

(fullmaane i maanens dal etter solnedgong, flaks!)

(Stilige formasjonar, valle de la luna

(Makro, saer stein)

(Fascinerande landskap)

(Vi gjekk ein tur igjennom nokre heilt moerke hule, med haudelykta det va flaks vi tok med!)

(Bilde fraa minibankekskursjonen til Calama)

(Fint bilde, paa vei heim fraa Garganta del diablo)

(Solnedgong, utkanten av Garganta del Diablo)

(Garganta del diablo)

(Tronge dalar, Garganta del Diablo)

(Lave overheng, vanskelig aa faa sykkelen igjennom, Garganta del Diablo)

(Elv til Oasa i Oerkenen)

(Kristin med katt, i indianarruinar (ikkje opprinnelig inca, men overtatt av dei naar dei utvida emperiet sitt)

(Fort der mong ein spanjol har proevd seg!)

(Laushund som ikkje ville spise avokadosmoerbroedet han fekk)

(Gressande lama! Der finst foresten fire "lamaar" Lama, Alpakka, Guanaco og en siste ej ikkje huska navnet paa. Her nede e dei vist ikkje det samme)

(Geysirfeltet Tatio, 4321 moh!)

(Kirke, San Pedo de Atacama)

Har no hatt det relativt hektisk i det siste, og har ikkje faatt tid til aa skrive naake sida San Luis, som ligg cirka midt i Argentina.

No har vi forflytta oss heilt til San Pedro De Atacama (naert Calama, lettare aa finne paa kartet), og sida vi har heller daarlig tid har vi berre faatt tid til ett stopp paa veien; Salta, Argentina.

Var to netter, tre dagar i salta, og brukte eine dagen paa strekkhopping, andre dagen paa fjelltur opp ei elv, og tredje paa reising til San Pedro de Atacama, der ej no sitt aa skriv ditte innlegget.

Desverre stakk Kristin paa sykkeltur med ei Canadisk jente, og tok med kameraet, der laag ogsaa minnebrikka med bilde fraa strekkhopp og fjelltur (blandt anna bilde av en meget stilig slange!), so bilde fraa salta fe komme seinare. Kan kjapt nevne at mannen som justerte strekket, antageligvis feilberegna bittelittegranne, so istadenfor aa komme relativt toerr ifraa opplevelsen, som meg, blei Kristin dyppa ned til anklane i det kalde vatnet. Lova bilde av vaat kristin, dinglande opp ned med alt blodet i haude ved naermaste annledning.

Ellers he vi no brukt, 3 dagar i san Pedro de Atacama, i utkanten av Atacama-oerkenen, som foroevrig e verdens toerraste, faktisk 50 gongar toerrare en Death Valley i USA!

He brukt tida paa litt forskjellig, blandt anna en organisert tur til nokre Geysira ett par tima unna, paa 4321 meter over havet! Eine pennen vaar eksploderte faktisk paa veg opp, kanskje pga trykkforskjell?

Ellers har vi leigd sykla, og dei tre siste dagane har gaatt med paa aa sjaa ting i sykkelavstand.

Starta med ein lett tur til Garganta del Diablo (Djevelens hals), der vi sykla i til tider ein meter tronge gangar, med vertikale veggar paa begge side, og sykla oss heim naar sola gjekk ned, klokka 6. Her blir moerkt veldig tidlig, og sjoel om det e kjempevarmt om dagen, naerma det seg null om natta.

Dag to skulle egentlig gaa med til sandboarding i La valle de la muerte (doedens dal), men etter at nok ein minibank, eller snarare mangelen paa en bestemte seg for aa gjere livet vaart surt, gjekk 5 timar med paa a reise til Calama for aa ta ut pengar. Heldigvis tok bussturen berre 1t15min kvar vei, og vi fekk oss nokre timar i ein "storby" igjen, der ej blandt anna fekk reparert klokka mi, som ej kjoepte for snart fire maaneda sida i Temuco. Reima sa "genuine leather", men den sprakk, viste seg aa vaere plastikk, og maatte kaste inn handkledet for nokre veke sida. kosta 20kr aa ordne ny reim, og vi rakk til og med aa klippe haaret mitt, mens Kristin las ut boka "A Confederacy of Dunces", som vi fekk av ein amerikanar i Talca, Chile, for 3 maaneda sida. Rakk ikkje sandboarding naar vi kom tilbake, men vi rakk tur til Valle de la Luna (maanedalen), som saag ganske so utenomjordisk ut.

Dagen idag he gaatt med paa aa ta igjen den tapte Sandboardinga i Valle De la Muerte, og etter en forferdelig sykkeltur ut, der all sanden gjorde oss saare i halsen, kom vi fram til sanddynene, som va grusomme aa gaa opp. Nedrenna va interessante, men snoev e eitt par hakk bedre, daa det ikkje sette seg i haer, lomme, nase og munn.

Imorga starta vi turen til Bolivia, som tek 3 dagar med 4x4 Jeep, har hoert der skal vaere mykje folk, men haapar vi slepp aa sjaa mykje av dei. He aldri vaar ein plass med fleire turistar en San Pedro de Atacama (her i Soer-America), men haape vi sleppe unna mengdene snart. Skal vaere flink aa legge til monge bilde dinne gongen!

San Luis, ett lite turistifisert reisemaal

2009-04-05T14:12:00.000-07:00

(Spising av is i lausvekt, Erle og Kristin sin kosta rundt 5 pesos, min kosta 12)

(San Luis Plaza, lite og koselig!)

(Av alle saere bygningar i verden..)

(Venting paa buss heim fraa Sierra de las Quijadas (usikker paa navnet her og, hehe?)

(meir bussventing)

(Utsiktspunkt, Sierra de las Quijadas, veldig annaleis fraa alt vi har sett tidligare)

(Det Beroemte dinosaursporet, tilhoerte en liten dinosaur, og var knappe 40-50cm i diameter)

(Flotte formasjonar)

(Utsiktspunkt nr 2)

(Aa ankomme Sierra de las Quijadas var ikkje berre enkelt. Matte taa ein rutebuss mot San Juan, hoppe av i ingenmannsland, og gaa 7 km for aa komme fram.)

Daa va besoeket i San Luis over, og den heller ukjente provinsen hadde faktisk endel aa by paa.

Vi tilbragte dagane hos Erle og vertsfamilien, i en relativt rik del av byen. Familien vi fekk sjaa besto av 3 stille men hyggelege guttar, samt to foreldre, som begge var legar, og ogsaa veldig hyggelege.

Hadde i forkant hatt det heller hektisk (ifoelge meg, Martin), saa vi fekk ta det litt rolig dei dagane vi var der. Rakk alikevel aa oppleve nasjonalparken Sierra de las Quijadas, med verdens minste dinosaurspor, som saag heller enormt ut i brosjyra. Vannvittig monge besoek paa forskjelllige isbarar, derav eine var sjoelvbetjent og i lausvekt, tvers igjennom fantastisk. Samt, sist men ikkje minst eit gjensyn med den Franske gjengen (representert i forige innlegg i form av "Flor", det tredje medlemmet i paragliderkurset), som var skummelt interessert i aa moetast for aa sjaa en film ein sein Argentinsk kveld. I henhold til soer-amerikansk lov vart ikkje planen etterfulgt til punkt og prikke, og vi saag aldrig naake av den planlagte filmen. Istadenfor endte vi opp alle tre, som deltakarar paa ein Fransk/Argentinsk/Colombiansk/Uruguyask heimefest, med folk som var over middels utadvendte. Var dog veldig interessant aa prate med dama fraa Colombia, som hadde reist rundt i Soer-Amerika i over eitt aar, og som ikkje hadde naaken planar om aa dra tilbake til Colombia, pga problem med ytringsfriheit, og masse stygg kriminalitet, som alle turistane som sei Colombia har blitt slikt eitt fantastisk ikkje merkar naakeav.

Fekk ogsaa etter tips fraa Erle, proevd oss paa diverse Argentinske spesialitetar, for eksempel Alfajores, massive potetgullpinnar som ej ikkje huskar navnet paa, og sist men ikkje minst kjeks med syltetoey, som ej ogsaa har gloemt navnet paa, men som var kjempegod niste paa bussen!

Paraglidingkurs i Mendoza!

2009-04-01T09:07:00.000-07:00

(Verdens eldste jeep paa toppen av fjellet)

(Fin paragliderutsikt)

(Paraglideroeving i parken. begynte med aa kontrolere, saa springe utfor smaa bakkar, saa tilslutt draging med tau for aa faa den opp i lufta)

(Matforgiftning, forferdelige dagar)

(Meir oeving i park)

(hangglider paa toppen av fjellet)

(Paragliderutsikt)

(Kristin paa Plaza de Independencia, Mendoza)

(Kristin si foerste soloflygning, veldig fin takeoff fekk ho hoere)

(Kristin i lufta, for longt til venstre, akkurat som meg)

(Overhoering av ka som foregaar paa bakken, mens Kristin landar for foerste gong)

(Mendoza om natta, ein av dagane vi ikkje rakk aa flyge ferdig)

(Paragliderutsikt, veien opp til fjellet)

Etter vi ankom vindistriktet Mendoza, Argentina, fant vi ved tilfeldigheit eit hostel drevet av ei familie der samtlige dreiv med paragliding, inkludert nest yngste sonen paa 11 aar. Sida det kosta berre 180 pesos for ett tandemhopp, og vi fekk vite at det til og med var billegare en i Bolivia, slo vi til. Kjoerte i ein ombygd jeep fraa 70-tallet opp i Andesfjella, og paa 1800 meter stoppa vi paa ein improvisert paraglidingflyplass, med masse aktivitet. Gjorde eit tandemhopp kvar, og mens vi venta paa at jeepen skulle komme seg ned paa fjellet, spurte vi om ka eit kurs kosta, berre for aa halde samtalen igong. Kom fram til at det ikkje kosta meir en 1800 pesos (3500kr) og tok 7 heile dagar.

Var litt skeptiske i begyndelsen, men etter ei stond frista tanken meir og meir, og paa kvelden spurte vi om detaljane, og fekk vite at vi fekk 5 tandemhopp for aa oeve, pluss 5 solohopp samt 3 timar trening i parken om dagen. Etter litt ytterligare tenking slo vi til!

Vi tilbrakte formidaggane i Parque General San Martin, i steikande sol og 30 grader, springande rondt med alt paragliderutstyret, mens vi oevde paa aa lette. Dei foerste dagane virka den enkle oppgaava med aa faa opp paraglidaren tilnaerma umulig, men etter nokre timar trening vart til og med det umulige mulig. Etter formiddagstreningane fekk vi nokre timar fri til og slappe av foer det bar opp paa fjellet i den rustne jeepen. Denne tida gjekk stort sett med paa aa sove og spise, og etter vi satt oss i jeepen i fire tida, kom vi oss ikkje heim foer i 9 tida.

Dei foerste 5 dagane var satt av til trening paa letting og landing, samt tandemhopp, og dei 2 siste var satt av til aa bruke det du hadde laert i praksis ved aa flyge aleine. Dei foerste 5 dagane gjekk relativt knirkefritt, med unntak av eitt par dagers matforgiftning, som gjor eit 7 dagers kurs til eitt 9 dagers eitt. Vi blei hengande litt bak planen, men tok oss kjapt inn igjen, og til slutt kom den store dagen daa vi skulle flyge aleine.

Var begge meget nervoese, og vinden var litt sterkare en ka vi satt pris paa, men naar den til slutt roa seg bestemte vi oss for aa gjennomfoere det. Kristin var foerstemann(dame) ut, og etter aa ha korsa seg paa ekte katolsk vis, samt teipa fast en radio til selen, for aa faa instruksjonar til landinga, sprong ho utfor stupet.

Teoritimane vi mottok sa at det var kjempeviktig aa aldri flyge paa "baksida" av fjella, i forhold til vinden, fordi der danna det seg "rotorar" (Turbulent vind som kan kollapse paraglideren), saa Kristin bestemte seg for aa flyge saa longt vekk fraa alle fjell som mulig. Desverre foerte dette til ei naake lenger rute til landingsplassen, og pga en for stor hjelm og 3 hue for aa halde den paa plass, hoerte ho ikkje naar instruktoeren ropte "DERECHA DERECHA! (Hoeyre)"

Heldigvis var vi heldige med vinden, og ho kom fram og fekk landa fint, uten problem.

Naa var klokka blitt nesten 8, og det begynte aa moerkne. Det var med andre ord veldig liten tid igjen til meg, og naar dei endelig kom opp var alle kjempestressa. Eg fekk paa meg utstyret i all hast, inkludert radioen som skulle brukast til aa gi instruksjonar underveis.

Vart sendt avgaarde litt fortare en kva som foeltest komfortabelt, og kryssa fingrane om at vi ikkje hadde gloemt naake. Alt gjekk fint, med meg som med Kristin, bortsett fraa at ej gjorde akkurat samme feil ved aa ikkje flyge naert nok dei skumle fjella. Naerma meg landingsplassen der Kristin og landingsinstruktoeren sto og venta, og venta paa instruksjon fraa radioen. Kom naermare og naermare uten at det kom saa mykje som eitt kvekk ut av den, og slapp nervoest kontrollane nokre oyeblikk for aa rope "hola?" i radioen, uten at noken svarte. Gjekk etter nokre sekund opp for meg at radioen var stein doed, og kjente i nokre oyeblikk ein klump i magen. Gikk dog fort over naar eg innsaag ut at det verste som kunne skje var aa lande paa tryne, evt i stikkebuskene som omringa landingsplassen, og kom meg til bakken ved hjelp av broeling og tegn fraa instruktoeren. Der sto Kristin og venta, og eg fekk vite at ho ogsaa kunne vise til ei rolig og kontrollert landing, og at det heile hadde gaatt veldig udramatisk for seg for oss begge. Kjoerte heim fornoegde i moerket, og var glade for at vi hadde vaert nervoese for ingenting.

Dei siste dagane av kurset var plaga av kjempemykje vind, saa pga for daarlig tid til aa bruke ei veke til fekk vi ikkje gjennomfoert alle flygningane foer vi maatte reise til San Luis. Endte opp med aa ikkje faa den Argentinske paragliderlisensen, men slapp unna med aa betale 2000kr, istaden for 3500.

No har vi ikkje saa veldig mykje tid igjen, og vi brukte ei heil veke uten aa bevege oss naake saerlig, saa vi ligg enda lenger "bak planen", men sitt igjen med ein kjempekjekk opplevelse!
Maa ogsaa nevnast at med paa kurset var ein Franskmann ved navn Flor, som ikkje snakka saerlig med spansk eller engelsk, og skapte ein god del morsomme situasjonar med Hoegre/Venstre problematikk, som ved to anledningar resulterte i kraesjlandingar!

Matforgifta av daarlig Ravioli i Mendoza

2009-03-24T10:26:00.000-07:00

Hei!

no he vi vaert i Mendoza i nokre dagar, og to av dei he tilbragte ej spyande og skjelvande. He ikkje faatt lagt til bilde paa forige innlegg, eller skreve ett nytt skikkelig ett, fordi ej ikkje he vaare i stand til aa gjere naake som helst, og Kristin he vaert veldig snill aa leika barnevakt for meg. No e ej paa bedringens vei, men begge e begynnt aa bli litt laak i halsen, vi fe sjaa kor det gaar framover dei neste dagane, om naaken av oss verte sjuke igjen.

Nahuel Huapi

2009-03-19T10:56:00.000-07:00

(Kart over omraadet, vi starta ved skiheisene (tre beine strekar ved Villa Catedral) og gjekk til Refugio Jacob foerste dagen, Refugio Italia andre, og Colonia Suiza tredje)

(Paa toppen av skiheisa, Villa Catedral)

(Utsikt heilt til Chile)

(Advarselskilt ved enden av skisenteret)

(Utsikt)

(Kristin ved rare formasjonar)

(Bratt nedstigning fraa egga)

(Toppen av passet, dag nummer 1)

(Artige pinaklar, den stoerste er ein av tre ved navn "Dei tre kongar")

(Longs ryggen som gaar opp mot hoegre gjekk vi dag 2)

(Foerste natta sov vi i denne dalen)

(Klatring opp nevnte rygg)

(Foerste pass, rundt 1800 meter)

(Toppen av Cerro Navidad, 2089 meter, Cerro Tronador i bakgrunnen (Tordnaren, pga all lyden isen lagar) Vulkan i Chile til Hoegre)

(Nedstigning fraa Cerro Navidad, stien i bakgrunnen er stien opp til Laguna Negra)

(Bading i Laguna Negra, 1600meter, kaldt med MASSE vind)

(vindmoellegenerator ved Laguna Negra (den svarte lagune)

(Refugio Laguna Negra, soekte tilfukt for vinden her. Belgisk turkompanjong til hoegre)

(Ruta ned, dag 2 gjekk fraa den svarte streken og ned elvedalen. Heilt til botnen, for saa aa stige 500 meter opp til Laguna Negra)

(Sliten Kristin paa buss heim, fornoegd med maten)

For aa komme til Nahuel Huapi maatte vi ta ein lokalbuss og hoppe av i ei lita bygd som heiter Villa Catedral, ei travel bygd om vinteren, men om sommaren heller ein spoekelsesby... Derifraa tok vi ei skiheis til toppen av fjellet (rundt 2000 meters hoegde), og gjekk derifraa. Vi var knallheldige med veret, sol og skyfri himmel, og deilig temperatur. Landskapet der kan faktisk minne litt om Noreg, men naar du ser nermare etter er et ganske forskjelleg likevel; vegetasjonen er heilt analeis, og berggrunnen er annaleis, andre former i fjellet, og firfirsler kravlande overalt. Etter ca 5 timars gaaing langs eiegg, ned ei bratt, sandete skraaning (vi tok eit steg, og skleid 3 steg ned desse sidene, svaert goey, nesten som aa staa paa ski i sand!), gjennom ein liten isolert dal og over eit pass, kom vi til Refugio Jacob (eller San MArtín som den ogsaa heiter!) Refugioane her er mykje koseligare enn dei i Torres del paine, garantert! Her er dei mindre, ikkje so luksurioese og svaert koselege!

Neste dag's mars var vi litt bekymra for; paa turistinformasjonen hadde dei sagt at vi burde ha guide for aa gaa ruta, medan andre sa at det ikkje var noko problem... vi satsa paa aa tru paa det siste! Ein liten del innebar litt klivring (klatring grad 3), og "stien" var daarleg markert, og det var nok derfor ikkje ken som helst burde gaa her. Men vi fekk god beskrivelse av vegen paa refugionen, og vi hadde kjOpt eit kart, so naar vi om morgonen vakna til knall blaa himmel igjen, satte vi av garde. Med paa foelget kom ogsaa ein annan fyr fraa Nederland. Det var atter ein flott dag med fantastisk utsikt og kjekk sti, ein maatte faktisk tenke litt her! vi klivra opp foerste fjellside, kryssa eit pass (der det flagra tibetanske boenneflagg!) kryssa ei bratt side og opp paa cerro Navidad, ned ein smal dal, til tider kan ein kanskje kalle det ei kloeft, og sikk sakk opp til Refugio Italia, der vi sov neste natt inne (blei konstant vekt av at kattungen som budde der sleika oss i ansiktet og leika med soveposen, og ute ulte vinden). Neste dag var det overskya, men det gjorde ingenting sidan vi berre skulle ned att. Vi sakk akkurat lokalbussen tilbake til sentrum.

Vi har i det siste ikkje visst noko saerleg om plananevaare framover, ikkje ein gong kva morgondagen blir til, so no brukte vi kvelden paa aa proeve aa planlegge litt. Idiotisk at kjoepte returbilett til Noreg fraa Sao Paulo i Brasil, heilt anna retning enn vi har tenkt oss! Og saa er det det forbaska styret med papirbilettar daa, sidan vi skifta avreisedato maa vi skrive ut nye papirbilettar paa eit TAM Airlines-kontor. Vi hadde faatt vite at vi maatte gjere dette i Buenos Aires, men etter nokre telefonar til TAM Airlines i Buenos Aires fann vi til slutt ut (etter 3 timar paa telefonen, og samtalar med 5 forskjellige fork, og ein evigheit med tid paa "hold") at vi kunne faa skrive ut bye bilettar paa kontoret i Bariloche! "Jessss, endeleg, no skal vi faa dette ut av verda" tenkte vi, og for til flyplassen neste dag faar aa faa det gjordt. Men nei, det var nok for godt til aa vere sant - maskina som skulle skrive ut bilettane hadde vorte Oydelagt dagen i forvegen!!! Men no visste vi at vi ikkje maatte den longe omvegen om Buenos Aires, og heldigvis er der eit kontor i Mendoza, rett over grensa til Argentina paa samme hoegd med Santiago de Chile. No er vi altso der og skal innom kontoret naar det opnar kl 4 etter (den forbaska) siestaen og (om gudane vil), faa det gjordt. Vi vil ogsaa proeve aa faa flytta biletten fraa Sao Paulo til Buenos Aires, tryggare og lettare. Om dette gaar etter planen vil den generelle reiseruta bli snudd paa hovudet; foerst nordover til AtacamaOrkenen i chile ->Peru-> Bolivia -> (Paraguay->), Buenos Aires -> Uruguay og heimatt fraa buenos Aires.

Vel, det var alt for no! Skrive meir om Mendoza, og paragliding som vi gjorde idag, i neste inlegg :)

PS: bilder kjem seinare:)

Bariloche -> 2-4 dagar i nasjonalpark

2009-03-14T05:25:00.001-07:00

Daa var vi ankommet Bariloche, etter en 26 timars busstur! Kjoepte oss ett magnetisk sjakkbrett, saa 26 timar gaar fort med litt konkurranseinnstinkt. Stillinga er foreloebig 2-2, men skal gi en oppdatering etter fjellturen vi skal pa idag. Reiser om 10 minutt til Nasjonalparken utenfor Bariloche. Starter turen med aa ta skiheis til 2000 meter, og skal gaa i 2 eller 3-4 dager, alt avhengig av vaeret. Dekning kjem der ikkje til aa vaere, saa bekymra foreldre faar berre ta det med ro i nokre dagar! Skrive ditte mens Kristin pussa tenne og sei at vi maa fare, det e ihvertfall det ej tolka det som, igjennom all tannkremmen! Planane for aa besoeke Erle begynde ogsaa aa ta form, forhaapentligvis rekke vi bort foer denne uka er omme!

Haape alt gaar bra med alle heime, paa gjensyn :D

Bilde Torres Del Paine, 1

2009-03-13T13:05:00.001-07:00

(Vinden gjer at det "regnar" fraa sjoeen og opp)

(Overfylt camping, Lago Pehue, dag 1. Hit kjem alle dagsturistane, og monge av telta er "utleigetelt")

(Spessielt lys, Glaciar Grey, Dag 1 tok vi en dagstur dit, men gjekk ogsaa forbi nest siste dag, etter vi hadde gaatt "sirkelen")

(Masse kald vind fraa isbreen, vanskelig aa halde seg staande!)

(Imellom alle telta paa foerste bilde fant vi ditte paradiset i buskene, vekk fraa vinden)

Bilde Torres Del Paine, 2

2009-03-13T13:01:00.001-07:00

(Haaplaus suppekoking i vinden)

Utsikt fraa toppen av Valle Frances, midterste streken i "W'en"

(Lago Nordenskjold, oppkalt etter norsk Geolog)

(Lago Nordenskjold)

(Hengebru (Ikkje kryss fleire en to!))

Bilde Torres Del Paine, 3

2009-03-13T12:57:00.000-07:00

(Terreng mellom Las Torres og Seròn, Sirkelen)

(Torres del Paine i soloppgong, med to mette soveposeturistar)

(Matlaging ved Torres del Paine)

(Fjerning av stoetteteip til Akkiles-sen, verket til Fysioterapauten)

(Uanstendig bekledning, med anstendig bakgrunn)

Bilde Torres Del Paine, 4

2009-03-13T12:46:00.000-07:00

(Matlaging paa Campamento Seròn, inne i telt, pga mygg)

(Bru!)

(Vinden sette sine spor, Refugio Dickson)

(Klestoerk, refugio Dickson. Veldig effektivt!)

(Den store elva paa baksiden av "W'en" (Sirkelen))

Bilde Torres Del Paine, 5

2009-03-13T12:20:00.001-07:00

(En del av Glaciar Grey)

(Skog i John Gardner passet)

(Toppen av John Gardner passet)

(Glaciar Los Perros, dagen foer John Gardner Passet)

(Hakkespett!)

Bilde Torres del Paine, 6

2009-03-13T12:17:00.000-07:00

(Utsikt til fjellmassivet paa veg ut av parken, soerligaste ruta paa kartet)

(Utsikt soerover paa samme sti)

(Utsikt til Glaciar Gray, etter nedstigninga av John Gardner Passet)

(Det lille av breen kameraet fikk med, tatt fraa John Gardner passet)

Torres del Paine

2009-03-10T11:39:00.000-07:00

(W = forma laga av foerste arma opp til Glacier Gray, Andre opp Valle Frances, og tredje opp til Las Torres, Circuit=W+baksida og Q=W+baksida+turen soerover merka med blaa strek, som vi gjekk, faar ikkje kontakt med harddisken min pga daarlig pc her, so bilda vaare kjeme etter vi he gjort vaar 40 timars buss-tur til argentina, vi he faatt nok kulde no, og skal komme oss nordover!)

Daa var 187 km og 9 dagar med 200kronersteltet unnagjort, i ett omraade som er kjent for aa ha naadelause vindar, masse guanacoar, og ein og annen puma!

Vi har slitt med alt fraa vind som slengte oss overende, boeygde teltpluggar, voldsomme mengder mygg, horisontalt fallande regn, turistar og sist, men ikkje minst kulde, masse masse kulde.

Vi begynte turen med friskt mot, men daarlig fot, og bestemte oss for aa starte med aa gaa "W-ruta" foerst, daa ingen av oss forventa at foten skulle vare meir en nokre dagar, og det paa denne strekninga er lettare aa komme seg heim.

La opp ting saa vi fekk gaa mest mulig uten sekk i starten, og kunne derfor unne oss nokre herremaaltid i begyndelsen. Det gjekk dog ikkje monge timane med gaaing foer foten blei saa laek at vi vurderte aa avslutte heile greiene, men vi bestemte oss for aa vente aa sjaa, og avslutta dagen etter 7 timar gaaing, i ein flyktningleir av telt, paa den einaste campingplassen i omraadet. Hadde daa faatt sett Glacier Gray, og moett circa 100 andre paa vegen opp, og 100 nye paa vegen ned. Fekk ikkje sove naake saerlig den natta, daa vi begge var saa nervoese for om teltet ville halde, og vinden ulte faretruande mens teltduken blafra i ansiktet paa stakaren som maatte ligge ytterst, fram til tidlig morgen.

Vaakna slitne neste dag, heiv innpaa havregrynen og var avgaarde foer klokka slo 8:30, for aa komme unna verste trykket av amerikanske dagsturistar. Fortsatt laak i foten, men takka vaere Kristins oppdagelsar dagen i forveien var vi utstyrt med ein halteteknikk som gjorde det heile levelig. Kjempa oss igjennom vind, regn, sol og turistar for aa naa fram tidlig til neste camping, daa sistemann til moella som regel maatte sove i nedover eller oppoverbakkar. Kom fram foerst, og fekk ein veldig fin plass, blandt nokre buskar, som kom godt med som beskyttelse for vinden. Maatte ut med 3500pesos/35kr per pers, men blei fortsatt jaga ut av refugioet naar middagen blei servert (pga alle turistane har dei bygd store fjellhytte som selg overnatting i sovesal, mat, vin o.l til meget stive prisar, dei er privat eigd, og blir kalla Refugios). Vi maatte koke vatn og lage varmeflaske til begge pga kulda den natta, men vaakna framleis stadig vekk av at vi skalv i soveposane vaare.

Etter ei daarlig natts soevn brukte vi dag tre paa aa kjempe oss opp i Valle del Frances, og tilbake igjen, Kristin haldt taalmodig tempoet nede, mens ej halta etter paa en progresivt daarligare fot. Naar vi endeleg var komt saa hoegt opp som vi kunne komme, delte vi utsikta med nokre oesterikerar, foer Kristin snudde nasa nedover, og ej klivra etter. Paa veg ned oeverste stykket moette vi ein Argentinar vi hadde moett naer vi kryssa grensa mellom Chile og Argentina til fots. Han var eigentleg paa sykkeltur, og sidan han ikkje hadde ryggsekk maette han baere alle sykkelveskene sine i hendene mellom campingomraada, galskap. Paa veg ned blei foten enda verre, og eg maatte stadig vekk stoppe for aa strekke ut, dette var tipset eg hadde faatt med alle som paasto aa ha peiling. Gjekk om kapp med Oesterikerane, heilt til vi tilslutt maatte ta ei pause pga foten. Klaga vaar noed til dei naar dei passerte, og det viste seg at mannen var fysioterapaut, og at vi kunne stoppe innom det groenne teltet deira paa campingomraadet. Naar vi endeleg kom ned saag han paa den stinkande foten min, og fortalte meg at aa strekke den var det dummaste du kunne gjere, daa seneskade aldri skal strekkast! Lesson learned, heim til enda ei iskald natt

Dag fire gjekk med uten store begivenheite, vi gjekk fraa campingomraadet i munninga til Valle del Frances, til campingomraade naert Torres del Paine, og sjoelv etter ein dag med berre oppoverbakke var foten mykje bedre, berre fordi ej hadde slutta aa strekke den! La oss meget tidleg, daa vi skulle staa opp klokka 05:30 for aa faa med oss soloppgongen! Frost om natta, brrr!

Dag fem, staa opp i tussmoerket, pakka ned soveposane, gassbrennar og suppe, og snubla oppover fjellsida for aa faa utsikta til Torres del Paine. Kom fram foerst, la ut soveposar, og begynte og lage suppe i moerket. Suppa vart akkurat klar naar sola sto opp, og vi hadde ein meget interessant morgen, med frukost i soveposane, med dei foerste solstraalane paa torres del paine paa lerretet. Fekk mange misunnelige blikk fraa kalde vandrarar! Fortsatte seinare paa morgonen til Hosteria Las Torres, ett voldsomt rikmannshotell i utkanten av parken, der vi moette ei nederlansk dame, og ein mann fraa England, som vi hadde sagt vi kunne gaa attme vidare, paa baksida av "W'en". Var daa endeleg ute av det verst besoekte omraadet av parken, og begynte paa den longe runda rundt fjellmassivet, i flatare landskap! Brukte 5 timar fraa Las Torres, til Campamento Serón, der vi maatte ta 30 meters rennfart for aa komme inn i teltet, for aa ikkje ta med ein bataljon myggar! Brukte all tida den kvelden i teltet, 4 mann som laga mat i eit pittelite tomannstelt vart ein komisk affaere, og Kristin samla 50 mygg i gongen mellom myggnettingen og teltduken og begikk fleire massedrap igjennom kvelden. Har no eitt telt fult med store blodflekkar, antageligvis vaart blod!

Den sjette dagen starta med sol, og endte med poesregn! Vi gjekk nokre timar vedsida av ei svaeeer elv i flott solskinn, med blaa himmel over oss, men samtidig hoelja det ned. Kan kanskje ha noke med at det aldri var meldt mindre vind enn 95km/t igjennom oppholdet vaart i parken!

Traff den dagen 6 andre turgaarar som satt i eitt pass og venta paa at vinden skulle gi seg. Vi tenkte dei overdreiv, og egentlig berre va slitne, so vi gjekk paa, men maatte ta halen mellom beina og springe tilbake. Stroppane paa sekkane slo oss faktisk so vi fekk ordentlig laakt! Maate gaa tilbake, ta paa oss solbrille, alle kleda, og snurpe hettene godt igjen, og berre kjempe oss igjennom 10 minutt med hardare vind en vi naakengong he kjent! Tok desverre ingen bilde, daa vi trengte alle hendene vi kunne faa! Regna sidelengs heile den natta, men fant naake gass i Quinchoen (oppholdsskur), so vi brukte den paa aa toerke litt klede!

Starta syvande dagen paa 200 meter i regn, og avslutta den paa 750 meter, med snoevklattar rundt om kring, nok ei natt paa frysepunktet! Gjekk berre 3,5 timar den dagen, men la oss fortsatt tidlig, daa vi skulle over ett pass pa 1200 meter, som var beroemt for all vinden, neste dag. Viste heller ingenting om snoeforholda, og hadde planlagt aa gaa rundt 10 timar for aa komme oss ned fraa kulda, saa vi tok sikte paa aa starte meget tidlig!

Halv ni var vi ute, dag aatte, og hadde nokre smertefulle timar i oppoverbakke mot passet, med flott utsikt bakover, og meir en nok snoev aa kjempe oss igjennom! Saag desverre ikkje naake av den beroemte vinden den dagen, so vi gjekk longt fortare en ka vi hadde regna med! Naar vi endeleg kom over passet hadde vi utsikt over heile Glacier Gray, som vi har hoert er endel av den stoerste isflata i Soer-Amerika! Fantastisk flott, og fin utsikt aa haa i forgrunnen naar vi gjekk den bratte, glatte og gjoermete veien ned! Kom fram til Campamento Grey etter 7 timar, sjoelv om vi hadde budsjettert med 11, og var meget slitne, og saare under beina. I mitt tilfelle mest fordi ej hadde faatt masse sand i skoen, som det gjekk haal i litt utpaa dagen. Vi kjoepte meg eitt nytt par sko dagen foer vi reiste, for aa sjekke om fotproblemet mitt var pga skoen, naake som hjalp litt! Campamento Grey laag ved innsjoen danna av Glaciar Grey, og vi campa paa stranda med isklumpar flytande i vatnet utanfor, meget koselig!

siste dagen gjekk vi fraa campamento Grey i moerket, klokka 7, for aa naa foerste bussen heim, klokka 2. Vi gjekk foerst tre timar til ingongen til parken, og derifraa gjekk vi rundt Lago Pehue, der vi tok katamaranen inn til parken. Gjekk i 5 timar igjennom knall flatt landskap, med det enorme fjellmassivet i ryggen, og hadde det ikkje vaert for Kristin sine vannblemme, og all den ufjernelige sanden, i baade skoa og sokkane mine, hadde det vaare perfekt! kom fram 30 minutt for seint til bussen, men kom i prat med ein privatsjaafoer som var ferdig for dagen, og kunne skysse oss to, og ein chilensk isbre-guide med familie heim! Vi endte opp med aa ta den korte, smale vegen, som bussane ikkje kunne ta, og kom heim paa ein time, istadenfor tre, slitne, men meget fornoegde!

Gratulerer med dagen Mamma!

2009-03-08T16:07:00.000-07:00

Torres del Paine!

2009-03-08T08:18:00.000-07:00

Kom igaar heim fraa ni dagar i Torres del Paine, fortsatt i live, men litt laakt her og der, og meget lei pose-suppe, ris og pasta!

Kjeme ett lenger innlegg med bilde seinare, en ting om gongen!

Verdens kortaste innlegg

2009-02-21T18:50:00.000-08:00

hei hei! hadde egentlig berre tenkt aa sjekke mail, men kan jo skrive litt, gratis internet her paa hosteria'et!

Faatt vite at veien fraa Villa O'higgins (der vi var foer vi kryssa grensa til Argentina) blei oedelagt dagen vi reiste vidare, og brukte ei veke paa aa bli kjoerbar igjen. Flaks baaten gjekk med andre oord, for der hadde ikkje vaar naaken vei tilbake. Bokstavelig talt, he he.

Vi e fortsatt i Puerto Natales. Neste paa agendaen e nasjonalparken Torres del Paine, der vi skal vaere i rundt 10 dagar. Har kjoept inn alle forsyningane, og ventar berre paa at foten min, Martin, skal bli litt mindre laak. Har hatt litt smerte i akilles-sena, og vi vil heller kvile litt her nokre dagar, enn aa faa problemar i parken! Hyggelig liten by, 18000 innbyggarar, og koselig hostell, med masse kjekke folk.

Var paa ein rodeo idag, og har ellers brukt dagen paa aa kjoepe ting vi treng aa ha med!

Rolege dagar her ellers. Naake nytt heime, vaere det Langebakkane eller Krikeboevegen?

Mvh Martin og Kristin

Meir bilde til forrige innlegg!

2009-02-20T07:26:00.001-08:00

(Foten til meg, Martin, etter 12 timar i elvane med fjellskoa som vi til slutt ga opp aa halde toerre. Kristin brukte sandalar, og kom langt betre ut av det!)

(Perito Moreno, med is som knakk av fraa undersida? for den kom ikkje fraa toppen, den skaut berre ut fraa under vatnet!)

(Samme fenomen, nokre sekund seinare!)

(Kristin forran nevnte isbre! den var foroevrig 2 mil long, nokre hundre meter breid ved munninga og veggen var 50 meter hoeg fraa vatnet paa det hoegste, kor mykje som var under vatn huskar eg desverre ikkje, men innsjoen var over 100 meter djup, saa det var vel eindel?)

(Argentinsk pampa, med Andesfjella i bakgrunnen!)

Argentina, og tilbake i Chile

2009-02-20T05:51:00.000-08:00

(Utsikt til Fitz Roy, i Argentina, fraa Lago del Desierto, som vi gjekk rundt)

(Midt i ingenmannsland fant vi dette skiltet!)

(Pga masse regn var dei fleste bruene odelagte, og man maatte vasse for aa krysse dei, dette var ei av faa som sto igjen)

(Heile Villa O'Higgins, 500 innbyggarar)

(Caletera Tortel, heile byen besto av

Lenge sida sist no! Har stort sett oppholdt oss i ingenmannsland, og naar vi endeleg forlot ingenmannsland endte vi opp i turistmaskinene i Argentina, der internett kostar fem gongar meir enn vanleg!

No er vi foroevrig i Puerto Natales, endeleg! Men det har vaert ein lang veg hit! Vi har vaert igjennom ei lang rekke med forsinka bussar, innstilte baatar, og generell uflaks, men tru det eller ei, saa ordna alt seg til slutt!

I forige innlegg skulle vi til aa ta bussen til Villa O'higgins. Denne gjekk vi glipp av pga foelgande blemme: Eg (Martin) gjekk inn for aa betale biletten vi hadde reservert, mens Kristin sto utanfor med bagasjen, og smaaprata med nokre Chilenske venner vi reiste ett stykke med. Mannen bak skranka var kjempestressa, men etter aa ha bedt om bilettar til Villa O'higgins, hoegt og tydeleg. fekk eg tilslutt skrevet ut to bilettar, der det einaste som var leseleg var 0830. Var daa fornoegd og gjekk stolt ut til Kristin! Neste dag moette vi opp i god tid, klokka 08:15, og venta utafoere bussen som sto parkert utanfor kontoret. Fekk der beskjed om at bussen til Villa O'higgins gjekk klokka 0800, og at dette var bussen til Coyhaique. Fekk forklart situasjonen til dama paa kontoret, og fekk pengane tilbake, daa ingen hadde nevnt Coyhaique med ett ord, og reservasjonen var til Villa O'higgins. Desverre kunne ikkje dei 20 000 pesosane trylle fram ein ny buss til Villa O'higgins, og sida neste gjekk om fire dagar bestemte vi oss for aa stille oss paa vegen og ta foerste og beste bussen vi fant. Endte opp med at vi fekk ein buss til Caletera Tortel, ein spesiell plass der alt er bygd paa trepaalar, pga beliggenheit og terreng. Alt, inkludert Plaza de Armas og "gatene" er bygd paa trepaalar, eit interessant skue i dagens asfaltjungel!

I Tortel fant vi ein Chilenar som jobba med turisme, og skulle til Villa O'higgins, og vi fekk sitte paa den 5 timar longe turen for ein femtilapp kvar!

Naar vi endeleg kom fram til Villa O'higgins, ein dag forsinka, fant vi ut at baaten vi maatte ta for aa naa stien til Argentina, hadde lagt paa land i ei veke, pga daarlig vaer. Vi fant folk som hadde venta heile veke paa at den skulle gaa, og paa den andre sida av innsjoen var der folk som hadde vaert stranda i 6 dagar, uten muligheiter for aa komme seg verken fram eller tilbake. Paa toppen av det heile hadde nokre av dei berre pakka mat for 3 dagar!

Vi fekk plass paa baaten paafoelgande dag, ved aa snappe opp nokre avbestillingar, og for ein gongs skyld var det godt nok vaer til aa forlate land! Etter to dagar med gaaing endte vi opp i Argentina, og har naa vaert igjennom baade El Chaltén, og El Calafate, to av dei stoerste turistfellene paa Argentinsk jord. Prisane var skyhoege, og vi kom oss derifraa saa fort som mulig, etter aa ha sett isbreen "Perito Moreno", som var ganske spektakulaer! Den gaar fram 2 meter per dag, og kalvar (var dette isbree-ordet for naar is knekke av?) mykje! Sparte foroevrig litt pengar, daa vi delte bil med eit Fransk-Boliviansk ektepar, istandeofr aa ta den stivt prisa "touren" til isbreen! Fekk ogsaa med oss ein biltur ut i den Argentinske pampa-oedemarka, foer bilen maatte leverast tilbake klokka 8!

Igaar tok vi bussen over fraa Argentina til Chile (Puerto Natales), svaert nervoese, da det er forbudt aa ta med fersk mat inn i Chile, og sekkane vaare var stappa med mat vi hadde igjen fraa Chile-Argentina turen! Ironisk nok endte det opp med aa bli turens stoerste antiklimaks, daa vi begge vart meir og meir nervoese, og til slutt huka av "ja" paa skjemaet der dei spoerr om vi har med fersk frukt eller groensake, og spurte hoeffleg om kvar vi skulle lempe ut smuglargodset. "Pasa no mas"(Berre paser!) var svaret vi fekk, og vi tok forundra med sekkane fulle av mat tilbake til bussen, og inn i "strenge" Chile.

No skal vi ta oss nokre dagars pause, foer vi stikk til Torres del Paine, og teltar i 1-2 veke, om vaeret helde seg nokenlunde!

Haapar dokke har det bra i Oersta og Volda, Helsing Martin og Kristin!

Pengar i lomma :D

2009-02-12T15:33:00.000-08:00

(Sovande Martin paa long busstur, i ny jakke!)

(Sveitsiske sykkelturistar, med Chilenske trubadurar i bakgrunn)

(Daarleg vaer, med mykje vind. Teltet lekk enda ikkje ein draape!)

(Flott landskap, men har kjoert igjennom det nok gongar no)

(Sovande Kristin paa buss)

Eg fOler vi kjenner Cochrane, Coyhaique og strekninga melom alt for godt til A vere turistar...
Mandag var dommens dag: vi gjekk til banken - man klarte ikkje aa ta ut pengar... det skulle ha gAtt, men pga eit uforstAeleg problem med forbindelsen mellom banken vAr og banken her, gjekk det ikkje. SA vi hadde ikkje noko anna valg enn busse opp til Coyhaique igjen dagen etter(tirsdag). 8 tima tok bussen. Men no er vi godt utrusta med 3000 kroner i kontantar kvar! Vi har laert den tungvinte vegen, og det kjem nok ikkje til A skje igjen!

Onsdag tok vi bussen halvvegs ned til Cochrane igjen, til Puerto Rio Tranquilo. Der hadde vi tenkt A leige kayakar og fare ut til turistatraksjonen der, som er ein stor stein i vatnet, med fine glatte grotter under (Capilla de Marmol). Men det verkar som er blitt forfulgt av uhell i det siste, so det var alt for mykje vind til at vi kunne fare. Vi bestemte oss for A vente til dagen etter (i dag), kanskje var det betre ver dA, visst ikkje rakk vi forsatt A ta ekskursjonen med bAten kl 11, som gAr regelmessig, fOr bussen vAr gjekk i 2-3-tida. Men neste dag var det like mykje vind, og i tillegg regn! Dermed gjekk det ikkje A ta kayak, og helder var der ikkje nok folk som ville med bAten kl 11 i alt regnet, altsA fekk vi ikkje sett steinen i det heile tatt... Men, takka vere ein koseleg kveld pA hostellet med chilenarar og sveitsarar den kvelden, men live gitarmusikk og ein utruleg god vin som dei hadde laga til pA sin spesielle mAte (kokt saman med appelsin og kanel, av alle ting!), var turen til Tranquilo redda og vel sA det.

I dag tok vi altsA bussen frA Tranquilo til Cochrane, tilbake er vi altso i dene by/bygda og histallet som vi kjenner sA alt for godt. I morgon tek vi bussen til Villa O'Higgins, og Laurdag begynner vi pA turen over grensa til Argentina til fots. HAper flaksen vil snu.

Helsing frA Kristin og Martin:)

Djupt inne i nord-patagonia!

2009-02-07T07:47:00.000-08:00

(Bussen fraa Chile Chico til Puerto Bertrand, plass til 7 pasasjera, ei skummadrass, og ein komfyr)

(Rio Baker, Puerto Bertrand)

(Bading i nevnte Rio Baker)

(Buss fraa Puerto Bertrand til Cochrane, vi fekk to siste seta, etter to tima venting)

(Vaart provisoriske kjoekken i Cochrane, paa Hospedaje Paola, vaar heim/fengsel dei neste tre dagane)

Hei!

Har no brukt tida sida Coyhaique paa aa reise djupare og djupare inn i Nord-Patagonia. Nord Patagonia he, i motsetning til Soer-Patagonia ganske lite turista, og veldig lite befolkning, so naar vi no befinne oss i en stor by, har den berre 3000 innbyggarar!

Har i den forbindelse stoett paa eit lite problem med pengar! vi har hitill berre benytta oss av Visa-kortet for aa taa ut, og det har fungert knirkefritt. Her nede derimot, er der kjempefaa minibankar, og dei tek som regel berre MasterCard. Vi passar paa aa alltid ha nok pengar til aa komme oss til ein plass vi kan ta ut, men naar vi no er 6 timar fraa naermaste visa-minibank begynner det aa verte veldig upraktisk.

Vi faar dog pengane til aa strekke lenge! No campar vi, for 15 kr per pers, og lagar maten paa stormkjoekken, saa vi helde oss under 50 lappen idag, for kost og losji, for begge to!

Ellers har vi nettop vaert i Puerto Bertrand, ein plass med 80 innbyggarar, men nok gjennomreisande turistar til aa halde liv i ett raftingbyraa! Der Rafta vi paa Rio Baker, som er den stoerste elva i Chile (kubikk per minutt).

Har eigentleg ikjke so mykje aa sei ellers. Vi er stuck her i Cochrane fram til mandag, daa skal vi ta ut pengar i Banken, paa gamlemaaten. Har hoert fraa min kjaere mor at det antageligvis er mulig! om ikkje faar vi berre ta fram noedpengane vaare, og reise 6 timar til Coyhaique for aa ta ut i minibank. Ellers leser vi boeker som berre juling, og spiser stort sett ris og broed! ikveld er det dog laurdag, so daa blir det spaghetti. Med hermetikk-kjoett idag, det har vi fortjent!

Nord-Patagonia!

2009-02-03T15:43:00.000-08:00

(Baat stranda av fjaera)

(Kristin og fin utsikt paa baaten)

(Pratesjuk syklist i nasjonalpark Quelatt, Patagonia)

(Elv fraa isbree i nasjonalpark Quelatt)

(Kristin i Nasjonalpark Coihayque)

Quellon-Puerto Chacabuco:
Tirsdag forrige veke gjekk bAten vAra frA Quellon pA Chiloé. Sidan der berre var ein bAt i veka ville vi prOve vere litt tidleg ute, sA kl 11 tok vi buss to timar til Quellon. I halv 3-tida stod vi klare pA havna og venta pA bAten. Men, atter ein gong vart vi mint pA at vi er i Chile, med Latinamerikanske tider, sA bAten kom litt seint. Vi kom oss derfor pA bAten litt for seint, nokre lastebilar som skulle med var litt for seine, og vips, sA var bAten stranda. Vi hadde ikje noko anna valg enn A vente pA floda, og endeleg, kl 5 neste morgen, 13 timar etter at bAten egentleg skulle fare, kom vi oss av garde. I staden for 1 natt pA baten vart det to netter. 40 timar idtadenfor 24. Men eg mA inrOmme at det gjorde eigentleg ikkje so mykje. Det var ein fin bAttur, og det viste seg at ein familie pA fem frA New Zealand, og ei dame frA Nederland, som vi hadde sove pA samme hostell som oss i Castro, var pA samme bAt som oss. So vi var litt som ein familie der pA bAten, hadde det kjempefint. Og vi kom i snakk med andre turistar og Chilenarar pA bAten og. Landskapet vi kOyrte igjennom var kjempeflott, og vi sAg sjOlOver,delfinar og masse pingvinar!

I Puerto Chacabuco hoppa vi pA fOrste buss til Coyhaique,der vi fekk tak i ein del informasjon om omrAdet her. Det krevst verkeleg ein del planleging A reise her, for det er slett ikkje kvar dag det gAr buss/bAt dit du skal. PA den siste strekninga til Villa O'Higgins for eksempel, er der berre to bussar i veka! Litt kjipt A vere stuck i fleire dagar ein plass der det ikkje er noko saerleg A gjere...

Fredag tok vi vertfall buss til Parque National Quelat. Vi fek vite det skulle ta ca 4 timar A kOyre nordover langs Carretera Austral, men det stemte visst ikkje heilt. Etter fem og ein halv time i ein MINIbuss (takk og lov!) for det meste pA ein smal kronglete grusveg som snirkla seg gjennom det kupperte landskapet, satt bussjAfOren oss av i eit kryss midt pA vegen oppA fjellet i ingenmannsland. Vi vart glade for A hOyre at vi berre mAtte gA 500 meter til informasjonen og inngongen til parken. Vi visste ikkje saerleg om parken fOr vi kom hit, sA vi vart litt skuffa nAr vi fekk vite at den lengste stien var pA 1,3km... Stien som var pA 6km var stengt pga "vedlikehald". Men det var nokre fine dagar og to netter, vi var superheldige med veret, null regn verken pA laurdagen eller sOndagen! Her er nemeleg 4 meter regn i Aret i omrAdet her...Stien gjekk til eit utsiktspunkt der vi kunne sjA ein isbre og ein stor foss, og skogen der var skikkeleg jungelaktig, ikkje uten grunn for det blir faltisk kalla Valdiviansk regnskog. Sondag hoppa vi pA minibussen tilbake til Coyhaique igjen, etter A ha sotte i 2 timar A venta pA vegen saman med eit amerikansk par.

No har vi vore i Choyaique i to dagar. Skulle eigentleg ta bAt til Chile Chico i dag, men bAten var full, sA dA mAtte vi helder ta den i morgon. Vi har kjOpt inn brennar, kokekar og presenning (om teltet vAra ikkje er bra nok til Patagonia), tjukkkegenser til meg, og ei regnjakke som faktisk funkar til Martin. So no er vi klare, no kan det berre regne og blAse sA mykje det vil, vi er forberedt pA Patagonia!!!

Chiloé, men no paa veg til Patagonia!

2009-01-26T15:26:00.000-08:00

(Utsikt fraa baat til lita oey utenfor Chiloé)

(Delfin forran nevnte baat)

(Utsikt fraa hosteria i Castro, "hovedstaden" i Chiloé)

(Chiloénsk kongle, i Chiloénsk skog)

(Utsikt i Pingvinomraadet, Chiloé)

Har dei siste tre dagane lagt ut paa heile to mislykka campingturar. Den foerste starta med innkjoep av foelgande proviant: empanadas og broed for tre daga, sida vi verken he stormkjoekken eller gassbrennar. Fekk lagt igjen ting vi ikkje trengte paa hostellet, og la ut mot Parque Nacional Chiloé, Sector Chepu, med nytt telt, soveposa og liggeunderlag. Bussen hadde vi blitt fortalt gjekk klokka fire, saa vi planla aa moete i god tid, klokka halv fire. hadde hoert fantastiske historie om stien i Chepu-delen av nasjonalparken, der du fe spasere blandt pingvina, om du e heldig. Desverre viste det seg at bussen gjekk klokka 2 paa laurdagar, ikkje klokka 4, som vi blei fortalt. Det va ogsaa einaste buss til nasjonalparken, og paa soendag var der ingen bussar i det heile. Det heile endte med at vi maatte dra til Castro, den paastaatt finaste staden i Chiloé, og spise empanadas de pino i to heile dagar.

Idag skulle det heile endre seg, med ett besoek i den meir besoekte delen, Cucao, og igaar bakte vi pizza som niste for dei neste dagane. Desverre viste det seg at baaten vi skal ta til Puerto Chacabuco ikkje gjekk to gongar i veka, men berre ein, og paa toppen av det heile imorga. So nok ein gong gjekk ein planlagt og ferdigpakka campingtur i vasken. Fekk dog tilbragt ein dag i nasjonalparken, og dagane vi har hatt i Castro har vaare kjempefine!

Imorgon klokka 4 begynnar vi den 24 timars baatreisa, der prisforskjellen paa lugar og vanleg sete, var paa 20 kroner. Ser fram til aa endeleg faa lest litt bok, og spelt litt gameboy!

Helsing Martin og Kristin

Endeleg Chiloé!

2009-01-22T15:37:00.000-08:00

(Navimag-skipet som gaar til Puerto Natales, i Puerto Mont. Naermaste fastlandsby til Chiloé)

(Kristin med blaaskjell paa anabole steroidar)

(Utsikt fraa pingvinbukta!)

(Oter som spise. Kanskje ett enormt blaaskjell?)

(Pingvina! Mesteparten haldt paa aa skifte fjaer, og va foreloebig ikkje vanntette. Dei haldt seg derfor berre paa land)

No er ventinga over, endeleg har visakortet komt og vi er no i Chiloé! I dag begynte kortet A virke ogsA, so endeleg slepp eg A betale ALT! Bussturen var long, 13 timar, men med semi-cama var ikkje det noko problem. Aldrig fOr har eg opplevd slik service; bussjAfOr nr. 2 eller kva eg skal kalle han, serverte oss vatn, plasserte puta bak hovudet pA oss, og breida pA oss teppe om kvelden, vart litt satt ut eigentleg!

I Puerto Montt leita vi fram litt info, og kom fram til at vi ikkje tek den kjente Navimag bAten som gAr derifrA til Puerto Natales. Sikkert ein kjempefin bAttur, gjennom isolerte, ubefolka fjordar, men biletten kosta nemeleg 510 USDollar (3netter), og det var den billigaste billettetn! Dessutan vil vi ikkje ha nokon dato som pressar oss, bAten gAr kun pA mandagar. Det er eigentleg eit ganske ugjennomtrengeleg land eit stykke sOr for Chiloe, men ein liten busstur via Argentina lOyser nok problemet. SA samme kveld for vi til Ancud, ein liten by heilt nord pA Oya. Her leda tilfelfdigheitene til at vi endte opp pA det svOrt hyggelege hostellet "hostel su casa".

I dag var vi med pA ein tour og fekk sjA PINGVINAR! Skikkelege kule vesen, vagga klOnete frA side til side, ja dokke he vel sett det pA TV. Skal legge ut eit bilete. SAg ogsA oter og og eit par selar, og masse fuglar. Og eit ku-kranie og ein halvmuggen pote av eit slag pA stranda ogsa...kremt

ImArgon skal vi bli med pA ein annan tur til same pris (120 kr pr pers). DA skal vi gA ein tur uti villmarka, og eit eller anna... forstod ikkje alt heilt, men det finner vi ut av imorgon. Laurdag skal vi til nasjonalparken i Chiloé, men det fAr vi skrive meir om i eit anna innlegg.

Chiloé er kjent for A ha ein ganske annleis kultur enn resten av Chile, og det er ikkje vanskeleg A legge merke til, saerleg nAr det gjelder arkitekturen. Dei fleste husa her er laga pA ein mAte som minner om dei gamle stavkyrkjene i Noreg, berre at husa her nede har alle regnbogens tenkelege fargar. Nokre har slik pA alle veggane, men andre hus har berre slik pA veggen som vender ut mot gata, og dei andre veggane er av vanleg panel, mur eller bOlgeblekk. Somme i betre stand enn andre. Chiloé er ogsA kjent for alle kyrkjene, som vi sikkert fAr sjA meir av lenger sOr pA Oya. Og sA klart er Chiloé kjend for sjOmat. Idag At vi ein av spesialitetae pA Oya, Curanto. Med andre ord, king size blAskjell og masse andre typar skjell, eit kylling bein, litt svinekjOt, ei potet og noko verken veit eller vil vite kva var. Var ikkje so aller vertst dA. Uansett er vi begge klar for vanleg fisk og ris eller noko imorgon.

A-ha er forresten ganske populaere her, har hOrt dei monge gongar pA radionen!

Dei spelte nettopp "BAten Anna" her pA internett kafeen, med engelsk tekst.

Ja, det var alt for no, hAper dokke har det fint!

Kristin og Martin

Visakort anskaffa, oppdatering anngaande siste turar og bomturar

2009-01-20T11:23:00.000-08:00

(trist avskjed med koselig Residencial-vert i Pichilemu. Han insisterte so kraftig paa aa hjelpe oss med aa komme til Talca, at ej brukte 45 minutt paa aa gaa til buss-stasjonen for aa avbestille bilettane vi allereide hadde kjoept. Vi utveksla adresse, og skal sende postkort!)

(Bading i Parque Nacional, Siete Tazas, med finurlig samling Amerikanarar. Cascada de la Leona i bakgrunnen. Ej hoppa ikkje!)

(Vin og politikkdiskusjon med Couchsurfer-Jorge, samt familie, her berre representert av mor, Maria. Familien besto ogsaa av far, Jose, og en bror som bur i Sverige, og e aktiv fjellmann. Vi oversatte nokre avisartikla om han, fraa Svensk til Spansk som betaling for oppholdet. + en ostehoevel!)

(Siste avskjed med Coltauco, masse god mat hos Cesi som vanlig. Vi hadde veldig lite lyst aa reise vidare!)

Idag, tirsdag den 20. januar, slo ej endelig kloa i visakortet mitt, som vi no he venta paa i over to veke. Fikk vite at det va flaks at vi i det heile tatt fekk sendt det til ambasada, for det e vistnok ulovlig.

Kan komme med ei lite oppdatering paa dei siste dagane! Etter ei veke i Pichilemu, hadde Kristin vorte so rastlause at ho tilslutt overbeviste meg om aa reise vidare rundt, i Santiago-omraadet. Endte opp med at vi reiste til en by ved navn Talca, som ikkje he naake spessielt aa gjer for turista, anna enn en liten nasjonalpark! Oppdaga ved tilfeldigheite dagen for, at der va en meget aktiv Couchsurfer i Talca (http://www.couchsurfing.org/), so vi sendte han ei melding, klokka ni om kvelden. Han svarte nokre tima seinare, og plutselig va det avgjort at vi skulle bu med han i tre daga og to nette!

Naar vi kom fram viste det seg at han va turistguide for 8 amerikanske utvekslingsstudenta, som ogsaa stotte paa han igjennom couchsurfing, turen til Talca vart med andre ord naakenlunde spessiell, med ei saer samling turista.

Couchsurfaren, samt familien hans va forovrig veldig hyggelig, og vi vart sittande aa prate til longt paa natt, paa spansk, som no foresten gaar veldig bra!

Paa sondag den 18. va vi leide av Talca, og reiste til naermaste kjente besoksverdige by, som va Constitucion. Der annkom vi etter en dag med reising klokka 9, og rakk akkurat aa finne ett hosteria foer klokka vart 10. definitivt styggaste rommet vi he bodd paa hitill! Dora va laast med hengelaas, og kunne paa toppen av det heile berre laasast utafraa. Rakk akkurat spise en vassen fajita foer leggetid, og neste dag maatte vi vaere ute foer klokken 11. endte med at vi stakk rett tilbake til Coltauco, etter ei natt paa ondskapens hotel, uten naake meir aa vise for turen enn fire ubrukelige tima i buss.

Dagen vi tilbragte i Coltauco gjekk straalande, og det e morsomt kor mykje meir vi forstaar no en foerste tida! Vart enda en sein kveld hos Cesi, ein av dei hyggeligste hitill! Bakdelen var at det vart vanskelig aa staa opp klokka sju dagen derpaa. Til sjuande og sist var det dog verdt det! Fekk ordna transport til Santiago, fant ambasada i god tid foer 12, og ordna oss tilogmed med telt til 200 kroner! Kristin og eg var dog litt uenige om vi skulle gaa for det billige telte, og krysse fingrane for at det helde, eller kjope naake ordentlig og dyrt. Om det teke inn vatn rekna ej med ej fe hoere det, og ej e litt bekymra for at det kjeme til aa verte tilfelle. Fe vel berre ta det som en mann om ej skulle vaere so uheldig, gudforby.

haape dokke he det fint heime, bussen vaar gaar klokka 19:15, og vi maa skaffe oss litt snacks og liknande foerst. Bestilte Semi-Cama (Semi-Seng), og he store forventinga! haape vi fe lest ut den tjukke boka vi he om amerikansk politikk, so gaar sekken min ett kilo ned i vekt.

Fekk foresten ei bok av en av amerikanarane, som va meget morsom, so ser fram til buss-turen!

Helsing Martin, og Kristin, som e travelt opptatt paa pcn nokre hakk vedsiden av min! Bilde kjem ved ei seinare annledning, kabelen ligg i store sekken, som e i bagasjeoppbevaringa!

(Nevnte travelt opptatte Kristin, paa busstasjonen i Santiago)

Surfing i Pichilemu!

2009-01-11T16:58:00.000-08:00

Har no tilbragt nokre dagar i Surfelandsbyen Pichilemu! Kalla den surfelandsbyen fordi alt her begynde paa surf. her e surfekafea, surfesuvenira, surfekioska og surferestauranta. Dei arrangera ogsa chiles surfemesterskap paa den lokale surfestranda, og ifjor vart det ogsaa arrangert surfeverdensmesterskap her! den beromte surfestranda kallast "Punta del lobos", og kan paa grunn av strandformasjonane, faa bolge som kan surfast paa i 2 minutt sammanhengande! Rekorden til meg og Kristin ligge forovrig paa under 5 sekund.

Vi kom hit seint paa fredags kveld, og he blandt anna surfa og kost oss. Oppdaga ved tilfeldigheite at eks-kjaeresten til ei venninde her nede hadde hus naert stranda, og plutselig va det avtalt at vi skulle reise hit ilag, i en gjeng paa fem. He vaare ganske spessielt, litt slitsomt, men veldig artig. Traff blandt anna ei Chilensk jente som kunne aa surfe, paa fredagskveld, og tilfeldigvis neste dag ogsaa. Ho sa seg daa villig til aa instruere oss i surfing gratis, og vi blei da bedre kjent med hinne ilopet av eit par timar i vatnet. Blei ogsaa invitert til aa bu gratis i huset hinna i Pichilemu om vi naakengong kom tilbake, men det fe vaere grense paa snyltinga!

Dagen idag he gaatt roligare for seg. Resten av reisefoolget, forovrig bestaande av syskene, Nadia og Alexis + Nadia sin eks-kjaereste Carlos, reiste heim i sju tida, etter en dag med slakk-line i parken. Vi he derimot bestemt oss for a bli igjen litt, og leigde oss inn paa ett dyrt hotell, til 75kr natta per pers. Til den prisen fekk vi ett flott rom med sengeplassa til tre, privat do og frukost, samt en eigar som lurte paa om vi ville ha den servert paa romme, utafor den vanlige frukosttida. Med andre ord mykje for pengane!

Skal bruke morgendagen paa meir surfing, og forhaapentligvis litt avslapping og boklesing. Kristin he lyst aa komme seg sorover snart, mens ej he mest lyst a bli ei stond til, so vi fe sjaa kortid vi forflytta oss. Haape dokke he det fint der heime, og at dokke he nok sno a maake! Helsing Kristin og Martin

Ps: Bilde! Forste av bilen, paa vei til Pichilemu. Andre av Bursdagsfeiringa til Cynthia, med lisjesystra Nadia i forgrunnen, og ektemannen og sonen i bakgrunnen. Tredje av Empanadaslunsjen vaar paa stranda i La Puntilla, Pichilemu. Fjerde av slakklinegaaing i parken, og femte av en fjelltur vi hadde i coltauco. Alfabetisert etter tilfeldigheitenes lova. legge foresten ogsaa til bilda i forige innlegg, gjekk litt fort i svingane forige gong.

	Alternativer for innlegg	Etiketter for eksempel scootere, ferie, høst
		Alle etiketter:

siste nytt fraa chile

2009-01-07T13:37:00.001-08:00

Fleire bilde fraa Pichilemu vist, trudde det va fraa tidligare. Heilt idiotisk plass aa legge dei daa, men va kommunikasjonssvikt mellom meg og Kristin her, og ej e svolten, so det fe berrre vaere! god natt!

Okei! nytt innlegg! igaar, med andre ord tirsdag den 6. reiste alle andre heim. No e det berre meg og Kristin.

Vi tok farvell paa flyplassen, og reiste derifraa til Santiago, og vidare til Rancagua, med buss. Her e foresten faste plassa paa bussane her. Det viste ikkje vi naar vi stjal to plassa framme i bussen. Veldig flott utvikla bussystem her. kjeme til aa dra god nytte av det seinare.

Dei siste dagane he vi tilbragt i Rancagua. Dagane i huset til Cynthia, og rundtomkring i byen, og nettene paa ett hosteria som va kjempeflott, og veldig veldig billig! Det e kanskje relatert til naerliggenheita av "motellet" rett vesidenav, som leige ut rom paa timebasis, men vi stortrivast til hundrelappen per natt, inkludert frukost, som riktignok bestaar av kjeks med syltetoy.

Dagen idag he gaatt med til bursdagsfeiringa til Cynthia, som fylle 23 aar. he ogsaa besokt en spelehall, der Felipe paa tolv aar, brillierte i air hockey. Han spanderte forovrig ogsaa en en kroners empanada, samt ei pakke juice! ikkje daarlige manera for en gutt paa tolv aar. Kanskje vi kan kjope na en fotball eller naake som takk. Han spela nok fotball som alle andre her.

Akkurat no sitte ej paa datamaskina til Cynthia og skrive innlegget, mens Kristin hjelpe til paa kjokkenet. The South American way! riktignok heilt tilfeldig, det va berre min tur aa skrive innlegget! akkompagnera innlegget med nokre malplaserte bilde, som vanlig. Vi kunne sikkert plasert dei etter det gyldne snitt og slikt, men det fe vi gjer naar vi he bedre tid. No skal vi spise middag/kveldsmat, og etterpaa skal vi ut paa pub. Saa fe vi sjaa om dei helde lofte om at vi slapp a danse!

Spansken gaar foresten bra. Kristin he vaerte skikkelig flink paa a drite i sjolhogtideligheit, og berre la det staa til! Her forleden dag spurte ho om solvoredobben va laga av ekte banan. ej e uironiskt redd for at ho kjeme til aa ta meg igjen, for dei uintensjonelle morsomheitene minska og minska!

Hadet bra alle sammen, vi he det straalande :)

Meir bilde!

2009-01-03T14:36:00.000-08:00

Laushonda i Valparaíso og utsikt frA ett fjell i Santiago!

Jomfrumariastatue pA nevnte fjell, samt ascensoren for A komme seg dit!

Diverse bilde!

2009-01-03T14:26:00.001-08:00

Inngangen til Ascensor Concepción, bilde frA sj0lve Ascensoren og resta etter nyttArsfeiringa no idag, 3 daga seinare. rundt 50º stigning pA Ascensoren foresten!

Oversiktsbilde av Val Paraíso, samt tagging til aere for Allende, som blei drept under Pinochet sitt statskupp pA 70 tallet!

NyttArsafta i Viña

2009-01-01T18:18:00.000-08:00

Godt nytt Ar alle saman!

HAper dokke har hatt ein fin begynnelse pA Ar 2009:)

Vi har feira NyttArsafta i Viña del Mar, ein by ved kysten av Chile, ikkje sA langt ifrA Santiago. Like ved ligg Valparaiso, den viktigast hamna i SOr-Amerika, med engelsk kolonialtidstil pA husa, kronglete bratte gater, og veldig fargertikt. Utruleg flott by. Vi bur no i Viña del Mar som er ein mykje meir moderne by med mange parkar og med alle mulige slags folk. Byane ligg faktisk sA tett at det er umogleg A skilje dei, dei har vokse inn i kvarandre.

Somme plassar i Chile har dei offentlege oppskytingar, og dei i Viña del Mar og Valparaiso er dei flottaste i Chile, og visst nok pA andre plass i heile verda. Portugal skulle visstnok vere dei einaste betre. DA klokka var rundt 23.00 gjekk vi til stranda der alt forgjekk. Oppskytinga skulle vere frA mange forkjellige flAter i vatnet, sA folk hadde sAtte seg til rette pA stranda og heilt opp til veiane for A fA god utsikt over fyrverkeriet. Nokre hadde visst sotte der sidan 12-tida pA dagen, i fluktstolar! Folk kjOpte seg glitrande klovneparykkar og sjOlvlysade pinnar, dei kasta rundt konfetti og fyrte av konfettibomber, som fortsall ligg strOdd i gatene, og det var generelt go stemning. Kl 12 begynte fyrverkeriet, og det varte i 25 minutt. Personleg synst eg dette er ein meir fornuftig mAte A arrangere fyrverkeriet pA enn i Noreg, sjOlv om grunnen her fOrst og fremst er brannfaren. Eg synst det er mykje finare A sjA pA eit slikt skikkeleg fyrverkeri som er meir samkOyrt og gjennomtenkt enn den private oppskytninga i Noreg. Det gjer at det blir meir kvalitet pA rakettane, og eg set meir pris pA det enn kvantitet. Samlinga av mennesker ved stranda i Viña er ogsA litt anna enn f.eks gata i Volda pA nyttArsafta. Her var det bAde barnefamiliar, vennegjengar og gamle mennesker. Alle var samla pA samme plass, og sA vidt eg sAg var der ikkje sAErleg mykje brAk. Men kva veit eg, vi hOrte sirener av diverse slag heile natta. Vi er med andre ord fornOgd med feiringa her.

Vi legg ved litt bilete frA Viña og Valparaiso, tatt pA nyttArsafta!

Jul i Coltauco

2008-12-27T05:14:00.000-08:00

Hei, og god jul!! Håper dokke har ei fin romjul alle saman!

No har vi budd i ei leiligheit i San Vicente, eit kvarters køyring frå Coltauco, sidan laurdags kveld forrige veke. Leiligheita ligg midt i sentrum i bygda, og derfor har vi kyrkjeklokka rett utanfor vindauget, som kvar time spelar dei to første strofene av glade jul i ein slapp dong dong dong tone, og klokka tolv hyler det ein grusom alarm utover. Det hørest ut som ein flyalarm, men det er visst berre for å fortelle alle saman, også bøndene ut på åkerane, at no er klokka 12, no er det lunsj.

Dei fleste av desse dagane har vi vore innom Ceci, eine systra til Pato, der det fort samlar seg ein heil hop av sysken, nieser, nevøar osv av Pato. Men vi har også vore på basseng og på kjøpesenter o.l. og i går var vi i Santa Cruz der vi var på museum og vinsmaking.

Julafta var so klart den store happeninga denne veka. Julestemninga var som blåst vekk der vi satt bedøvd i 35 graders varme i stua til Ceci. Sjølve dagen gjekk med til å handle inn mat og gjere klart til festen om kvelden. Når sola var på veg ned, begynte det å lukte grillmat, og vi dekte på langbordet ute i hagen. Det store busketredet i hagen var pynta med julelys og kuler, og de hadde laga til tak av plastikk over borda og "dansegolvet". Grillmaten og alle dei forskjellige salatane, papa con mayo, choclo con mayo, alt smaktre nydeleg, og etterkvart kom det fleire og fleire slektningar og vart med på festen. Der var karaoke og dans. Til og med eg og Martin dansa!! Der var også ein liten gåveseremoni, men det var absolutt ikkje det store fokuset denne kvelden. Der har vi noko å lære i Noreg. Kl halv fire var vi heime i San Vicente igjen den natta, etter ein long men kjekk kveld.
I dag dreg vi til Viña ute ved kysten, der vi skal vere resten av tida saman med resten av gjengen.

Bilete: FOrste tre bileta er av julefeiringa i Coltauco! Du ser longbordet, dansegolvet, gruppebildet, der "Tio Yayo" poserar edruelig i venstre hjOrnet. Fjerde biletet er frA eit museum, og visar eit aymaraindianarhus, frA Nord-Chile. Siste bilete er frA kirkegArden i Coltauco, kanskje noko morbidt. Ihvertfall ganske annaleis en i Noreg!

Klem frA meg og Martin!

Tilbake i San Vicente etter ei veke sørover!

2008-12-22T04:57:00.000-08:00

Hei hei!
He no brukt den forige veka på å reise sørover, so longt som til Valdivia (80 mil sør for Santiago), med endel stopp på veien! begynte i forgårs reisa nordover igjen, som onkel Pato kjørte på en dag. Det tok forøvrig ganske monge tima, men e deilig å være tilbake igjen. Tok med oss to av nevøane til til onkel Pato, so det blei endel spansk, nåke som ikkje e å forakte. Orka ikkje skrive nåke longt innlegg no, so ej fe legge inn endel bilde, og la dei tale for seg sjøl!

Første bilde e av folk, andre e av meg, som faktisk hadde bursdag, tredje e en foss, som forøvrig va veldig fin å hoppe frå, fjerde en foss som Kristin tok ett veldig fint bilde av, og siste e av Kristin, som helde en relativt svær vannmelon!

Verda's største basseng, og ekte chilensk lansbygd!

2008-12-16T14:45:00.000-08:00

Heihei!

10. desember kom resten av gjengen til Chile. Resten av gjengen, det vil seie Martin si mor Ingunn og bror Jan Eirik, og Martin sin onkel Pato, tante Elisabeth og syskenbarn Emma, Signe og Iver. For dei som ikkje veit det enno, så skal vi reise I Chile saman med dei fram til dei dreg heimatt 7. januar. Pato er født og oppvokst i Chile, men har budd i Noreg i vel 20 år, og slik har dei forbindelse med Chile. Denne månaden heng vi oss på saman med dei, for å oppleve Chile på innsida, feire ekte Chilensk jul, lære så mykje spansk som mogleg og få litt tips og triks om diverse. Og så klart også berre ha ei trivelig stund med familien til Martin.

Dei tre første nettene sov vi på eit hotell ved verda's største svømmebasseng som ligg ved kysten i Algarrobo. Her lada vi opp etter den lange reisa, og sola oss so alle vart meir eller mindre raude som ei tomat. Sola i Chile er svært farleg, for her er eit hol i ozonlaget, så her går det i solfaktor 45+ og 60. Likevel blir vi brende. På Hotel San Alfonzo del Mar opplevde vi ikkje akkurat Chile frå innsida, men vi hadde nokre deilig avslappande dagar.

Deretter for turen til Lo-oulloa(låo-joa), Coltauco der familien til Pato bur. Coltauco er ei kommune med ca 16000 inbygjarar, der dei stort sett dyrkar frukt og har gruvedrift. Dette er skikkeleg chilensk lansbygd, ein svært sjarmerandes liten plass. Chilenarane og familien til Pato er svært gjestfrie. Kvar gong vi kjem og går må vi ta helserunda der alle må gi kyss og klem, dersom ikkje vert dei fornerma. Jentene gir kyss og kem til alle, men gutane handhelsar med kvarandre. Familien til Pato er stor, han har 9 brødrer og to søstre, så der var alltid mange folk der når vi satt i hagen til søstra hans Ceci. Alt er annleis der, uansett kvar du ser er der noko interresant å sjå. Dei veks druer i hagen, du høyrer hønene til naboen klukke, ser ein hest og kjerre kjøyre forbi, og på landsbygda er der også mange huazo, cowboyar på hest med sombrero på hovudet. Maten ar anneis, brusa er annleis(so dei forresten drikk svært mykje av), folka har andre fakter, men er svært vennlege. Nå det gjeld spansken går det betre for kvar dag. Men for min del er det svært vanskeleg å forstå. Dei droppar som regel s-en, kuttar eller svelger halve orda, så for ein stakkar nybegynner er det ikkje så lett å forstå. Foreløbig snakkar eg meir enn eg forstår, men det blir vel betre. Martin gjer det kjempebra!

Vel to dagar har vi vore i Coltauco, og no er vi på veg sørover til Temuco. I natt sov vi på eit hotell i Chillán, og idag har vi vore i Valle Hermoso i Andesfjella og bada i eggefis-stinkandes varme kjelder frå ein vulkan , og ride på hest opp i fjella. Naturen der var utruleg fin! Store skogkledde fjell, men litt snøv på dei høgste toppane, og vulkanlandskap. I morgon dreg vi vidare sør.

Detter vart visst eit langt innlegg, men no skal eg stoppe å skrive. Eg legg ved nokre bilete: to frå Algarrobo, eit frå Coltauco, og eit frå rideturen i Valle Hermoso. Gonatt!

Helsing frå Kristin og Martin :)

Endelig første ordentlige innlegg i reisebloggen!

2008-12-12T06:11:00.000-08:00

Hei hei alle saman!

På tirsdag, klokken ett, lokal tid, ankom vi Santiago de Chile! Skulle møte nevøen til onkel Pato på flyplassen, nåke som vart ett par hakk vanskeligare en forventa! men etter ein telefon heim til kona hans, fekk vi tak i både han (Eduardo) og dattera (Daniela). Vi fekk då litt lokal guiding i Santiago, masse god mat, og hjelp til å erstatte mine hullette, to år gamle joggesko! Eg e no den stolte eigar av to par sko.

Huset til Eduardo med familie, er under oppussing, men han forsikra oss om at sjølv om huset og bilen var liten, hadde dei store hjerte. Nåke som viste seg å være meget sant! Det var meget spennande å bu hos Eduardo, og alt språk, gjekk på spansk, om en kanskje ikkje heilt flytande! Jessica, kona til Eduardo, passa på at alle snakka sakte, og tydeleg! más lento!

Spansken går igrunnen over all forventning, så denne turen skal nok gå strålande!

Legger ved nokre bilde frå flyplassen, Andesfjella, to hyggelege folk vi traff på eit marked, og familien til Eduardo, (Eduardo og Jessica, med ungane Camilo og Daniela.

Advarar mot både skrivefeil og dårlig utforming, sitt no i eit vindu for å få internetsignal, rompa mi har sovna, og vi anar ikkje korleis denne blog-editoren fungerar, blir nok betre etterkvart! Helsing Martin og Kristin!

2 dager til avreise!

2008-12-05T03:37:00.000-08:00

Dette er Martin og Kristin sin reiseblogg for Sør-Amerika 08/09.

På Søndag dreg vi frå flyplassen i Ørsta/Volda til Oslo, der vi skal overnatte ei natt før vi fortsetter til Frankfurt(Tyskland)-Sao Paulo(Brasil)-Santiago(Chile). Sekkane er so godt som ferdigpakka, og vi ser no fram til 20 timar i lufta..